तदा, तं विस्मयकरं दृश्यं दृष्ट्वा, शिवादिदेवानां गणाः समन्तात् विस्मिताः सञ्जज्ञिरे। ते सर्वे, भगवान् सदाशिवं देवदेवं अविभक्तरूपेण निरीक्ष्य, अनघाः सन्तः, सम्यग्ज्ञानप्राप्त्या पापक्षयमुपगताः। तेषु अविभक्तेषु, भगवान् हरिः प्रीत्या प्रोवाच— "अहं सर्वेषां भवतां ज्ञानहेतोः प्रीतः अस्मि, धर्मज्ञाः। यद्भेददृष्ट्या जायते पापं, तत्सर्वं नः परिहरतु।" ततः अव्यक्तः स भगवान् सर्वगणाधिपतीन् स्नेहेन आलिङ्ग्य, शास्त्रोक्तमार्गेण मन्दराचलः यथा मध्ये स्थितः, तथा हरस्य वृषोऽपि, श्यामचर्माच्छादितः, शरद्भ्रनिभवर्णः, तेजसा विराजमानः अभवत्। स मन्दराचलः, प्रथमो गिरिः, यत्र प्रमथगुहाः सन्ति, तत्र प्रमथाः प्रमुदिताः नानावाद्यघोषैः सर्वतो दिशः पूरयन्तः तत्र स्थिताः। तदानीं विघ्नराजः विनायकः, वातपथेन सञ्चरन्, तं निनादं श्रुत्वा, मन्दराचलं पितरं च पश्यन्, तं जगन्नाथं पितरं प्रति उवाच— "कस्मात् त्वं स्थिरोऽसि, भगवन्? उत्तिष्ठ युद्धकामः।" स च प्रत्युवाच— "अहं अन्धकवधाय गमिष्यामि; एकः कश्चित् अत्र सतर्कः स्थातव्यः।" तदा शिवः स्नेहदृष्ट्या तमवलोक्य उवाच— "गच्छ, अन्धकं जहि।" स विनायकः महता हर्षेण, प्रणम्य, पादौ सम्यक् स्पृष्ट्वा, तत्र स्थितः। अथ जयाः, विजयाः, जयन्ती, अपराजिता च— एतान् पर्वतनन्दिनि, परमयत्नेन रक्षितव्यः। ततः तुष्टः, विजयाकाङ्क्षी, त्रिशूलधारी महाबलः शिवः गृहात् निर्गत्य, सर्वतो गणैः परिवृतः, जयध्वनिं कुर्वन्तः अग्रे प्रस्थितः। तदा शुभलक्षणानि, सौम्यानि, शिवस्य विजयाय प्रादुर्भूतानि। मांसभक्षका, बलिपिपासवः गणाः, रुधिरलोलुपाः, उत्साहिताः अग्रे प्रस्थिताः। शुक्लपक्षे शुकः मौनं कृत्वा, तस्मात् निष्क्रान्तः। चन्द्रशेखरः स भगवान् स्मितपूर्वकं पर्वतं चान्यान् प्रति उवाच— "इह शुभलक्षणानि दृश्यन्ते, हे गणनाथ। किमत्र संशयः, महादेव, यत् त्वं शत्रून् जेष्यसि?" ततः स पशुपतिः महागणेश्वरैः सह युद्धाय आज्ञापयत्। विविधायुधधारिणः शूराः, उपरक्तवृक्षा इव, प्रस्थिताः। ते प्रमथान् हन्तुं, मुसलैः सशस्त्राः, प्रस्थिताः। आदित्याग्निप्रमुखाः, तत्र युद्धदर्शनकाङ्क्षिणः, आगताः। गीतवाद्यनिनादैः संकीर्णाः मृदङ्गध्वनयः समरमुदिताः श्रूयन्ते। तदा प्रमथगणाः, क्रोधवशात्, दैत्यसेनां विनाशयितुम् उद्युक्ताः। तत्र तुहुंडः, क्रोधेन पूर्णः, अतिवेगेन अग्रे धावन्, इन्द्रध्वजवत् प्रज्वलमानः दृष्टः। रुद्रादयः, स्कन्दपर्यन्ताः, भीताः अभवन्। ते शीघ्रं तुहुंडं दानवश्रेष्ठं प्रति धावन्तः, स महाबलः मुसलं सैन्यपृष्ठे प्रक्षिप्य, ब्रह्मन्, तदिन्द्राशनिवत् मेरुशृङ्गे पतितं, शतधा विदारितम्। ततः स रावुः, स्वबाहुपाशेन, मातुलरक्षकं बद्धवान्। महोदरः तु, तस्य शीर्षे परशुना ताडितवान्।