सदा पूज्यः स भगवान् सदाशिवः तान्येव रूपाणि धत्ते। तत्र ते सर्वे देवाः प्रणम्य पप्रच्छुः—“भगवन्, सदाशिवस्य भेदं कथय।“ तदा स भगवान् निर्मलम् सदाशिवस्य रूपं दर्शयामास। सहस्रवदनः, सहस्रपादः, सहस्रबाहुः प्रभुरुदितः। तस्य दण्डे देवास्त्राणि स्थापितानि दृष्टानि। सहस्रशस्त्रैः, भीषणैः च वैष्णवचिह्नैः शोभितः आसीत्। पक्षिपताकां धारयन्, वृषभारोहः, वृषध्वजः च आसीत्। तस्मात् तस्मिन्नेव प्रकारेण महान्तः पाशुपतगणाः तस्योत्पन्नाः। क्षणेन श्वेतः, क्षणेन रक्तः, पीतः, नीलः च अभवत्। क्षणेन रुद्रः, इन्द्रः, शम्भुः, तेजस्वी सूर्यः च अभवत्। तदा शिवगणाः अन्ये च तदद्भुतं दृश्य, सर्वदेवेश्वरं सदाशिवं अविभक्तं दृष्ट्वा, येषां पापं शुद्धं अभवत्, ते अविभक्ताः अभवन्। तत्र हरिः, प्रभुः, उवाच—“धर्मज्ञाः, एतद्ज्ञानात् अहं सर्वेषु तुष्टः।“ “यः भेददृष्ट्याः पापः उत्पन्नः, सः अस्मात् नश्यतु।“ अप्रकटः सः सर्वगणपतिं आलिंगितवान्। यथा मंदारपर्वतः शास्त्रानुसारं मध्ये स्थितः, तथा हरस्य वृषभः, श्यामवर्णः, शरद्बलाकसन्निभः, प्रकाशते। मंदारपर्वतः, caves यत्र प्रमथाः वसन्ति, सर्वश्रेष्ठः आसीत्। प्रमथाः उत्साहिताः बहूनि वाद्याणि ताडयामासुः। विघ्नेश्वरः, वातमार्गे गच्छन्, तद् श्रुत्वा। सः मंदारपर्वतं, पितरं च अपश्यत्। सः उवाच—“विश्वनाथ, किं स्थिता? युद्धे उत्सुकः उत्तिष्ठ।“ सः प्रत्युवाच—“अहं अन्धकं हन्तुं गमिष्यामि; एकः अत्र जागरूकः तिष्ठतु।“ हरः स्नेहपूर्वकं दृष्ट्वा—“गच्छ, अन्धकं जय।“ इत्युक्त्वा, सः हर्षपूर्णः, प्रणम्य, तस्य चरणं स्पृशन्। जयाः, विजयाः, जयन्ती, अपराजिता च, पर्वतनन्दिनि, सावधानं रक्ष्याः। तदा तुष्टः, विजयकाङ्क्षी त्रिशूलधारी गृहात् निर्गतवान्। तं सर्वतः परिवृत्य, जयघोषाः उच्चारिताः। शुभाः, सौम्याः, सौभाग्ययुक्ताः लक्षणानि शम्भोः विजयाय प्रकटितानि। मांसभक्षकगणाः, हविष्काङ्क्षिणः, रुधिरपिपासवः, उत्साहिताः अग्रे अगच्छन्। हरितपक्षीः, मौनं धृत्वा, निवृत्तः निर्गतः। चन्द्रशेखरः, हास्यं कृत्वा, पर्वतं अन्यान् च उवाच। “इह, गणनाथ, लक्षणानि दृष्टानि, उत्पन्नानि। हे महादेव, शत्रुजयाय किं संशयः?“ तदा सः पशुपतिमहेश्वरैः युद्धाय आज्ञापयत्। विविधायुधधारिणः वीराः, उपटितवृक्षवत्, अग्रे अगच्छन्। प्रमथान् हन्तुं, शूलमुष्टिभिः युक्ताः, निर्गताः। सूर्याग्निप्रमुखाः, सर्वे तत्र, दृश्ये उत्सुकाः, आगच्छन्।