भगवत्प्रसादात्, तव भक्ताः, जटाजूटसमुत्पन्नाः, समागताः। ते सर्वे उत्तमाः महाव्रतधराः गणाः संग्रामाय आगताः। निराश्रया इति ख्याताः गणाः अपि, हे लोकगुरो, समुपस्थिताः। नन्दिवाहनस्य अविनाशीया अनुयायिनः पक्षिरूढाः आगताः। तेषां तु भक्तानां पूजया भैरवः विष्णुना सह अभेदरूपेण पूजितः। वीरभद्रस्य नेतृत्वे ये गणाः तव एव केशात् उत्पन्नाः, ते सर्वे सहाय्याय आगताः; यथेष्टं तान् आज्ञापय। भगवान् तान् हस्तेन सान्त्वयित्वा उपवेशयत्। ते गणनायकाः परस्परं परिष्वज्य, महेश्वरं प्रणम्य उपविविशुः। तदा तं अद्भुततमं दृश्यं दृष्ट्वा सर्वे गणेश्वराः विस्मयेन दीर्घं निरीक्ष्य, मोहं प्राप्नुवन्। देवाधिपतिः, त्रिशूलधारी, गणाध्यक्षः सस्मितं वचनम् अब्रवीत्— यत् त्वया महापाशुपतान् परिष्वक्तान्, तस्य स्वरूपं, ज्ञानं, विवेकं च अस्मभ्यं विस्तरेण ब्रूहि, महाबाहो। सः सर्वान् तान् गणान्, ये सत्त्वासत्त्वयोः चिन्तनशीलाः, सम्बोधयामास। ये च अहंकारमोहिताः विष्णोः पदं निन्दन्ति— अहमेव स विष्णुः, विष्णुः च अहं, अविनाशी। अतः, एते गणाः भक्तियुक्ताः पुरुषव्याघ्राः मया निरन्तरं निन्दिताः। एवं उक्ते, गणाः महेश्वरं प्रार्थयन्ते— "त्वं शुद्धः, निर्मलः, शान्तः, शुक्लः, निष्कलङ्कश्च।" तेषां सार्थकवचनानि श्रुत्वा, मेघध्वजः प्रत्युवाच— "शृणुत, सर्वं वक्ष्यामि, यत् मम यशः वर्धयति। निन्दाभयात् एतत् रहस्यं वः प्रकाशयामि। दृढेन प्रयत्नेन, एकरूपं शरीरं धारयितव्यम्। चन्दनाद्यर्घ्यैः, एकाग्रचित्तैः अपि, मम तुष्टिः न जायते। ये मम कीर्त्यर्थं, नरकयोग्याः अपि, मम भक्ताः, तान् अहं रक्षामि। हरस्य भक्ताः, यद्यपि योगिनः, नरकं पतन्ति। अतः, अद्य अहं वः तं अद्भुतं नरकं न प्रक्षिपामि। यः शुक्लः, पीतः, रक्तः, कृष्णः च— स एव भगवाञ्, सदा पूज्यः सदाशिवः, एतानि रूपाणि धारयति। ते गणाः ऊचुः— "भगवन्, सदाशिवस्य भेदं वद।" सः तं निर्मलरूपं सदाशिवं दर्शितवान्। सः प्रभुः सहस्रवदनः, सहस्रपादः, सहस्रबाहुः अभवत्। तस्य दण्डे देवास्त्राणि प्रतिष्ठितानि दृष्टानि। सः सहस्रैः उग्रैः तथा वैष्णवैः च चिह्नैः भूषितः। पक्षध्वजं वहन्, वृषभारूढः, वृषध्वजः च आसीत्। एवं तस्मात् महती पाशुपतगणसंख्या उत्पन्ना। सः क्षणेन शुक्लः, क्षणेन रक्तः, पीतः, अथवा नीलः अभवत्। क्षणेन सः रुद्रः, इन्द्रः, शम्भुः, अथवा तेजस्वी सूर्यः अपि अभवत्।