जलस्पर्शेन शुद्धिं कृत्वा, तत्र दीप्तमान् गणाधिपतीन् स्मृत्वा, स शीघ्रं समुत्थाय, देवेश्वरं प्रणम्य, सर्वं महात्मनः शङ्करस्य निवेदयामास। तत्र रुद्राः एकादशकोटिसंख्याः प्रसिद्धाः, तेषु द्वारपालाः कीर्तिमन्तः तेजस्विनः सन्ति। षष्टिकोटि कुमाराः स्कन्दनाम्नः तत्र सन्ति, ते विशाखा अपि नैगमेयाः च शङ्कराय कथिताः। प्रत्येकस्य मातरः तावत्संख्याः, हे देवेश्वर! एते शिवभक्ताः गणाधिपतयः तव शैवा इति विख्याताः। अनन्ताः गणाः तव साहाय्याय समागताः, तव भक्ताः जटाजूटात् उत्पन्नाः आगच्छन्ति। उत्तमाः महाव्रतधारिणः गणाः युद्धाय आगच्छन्ति। निराश्रया गणाः जगद्गुरोः समवेताः, नाश्वराः वृषध्वजस्य अनुचराः पक्षिणां वाहनैः आगच्छन्ति। भैरवः विष्णुना सह तैः भक्तैः अभेदरूपेण पूजितः। वीरभद्रनायकाः गणाः तव जटाजूटात् उत्पन्नाः। ते तव साहाय्याय आगच्छन्ति, इच्छानुसारं तान् आदेशय। भगवाञ् स्वहस्तेन तान् सान्त्वयित्वा उपवेशयामास। तदनन्तरं तेषां गणाधिपतयः परस्परं आलिङ्ग्य, महेश्वरं प्रणम्य, तं अद्भुतं दृश्यं दृष्ट्वा दीर्घं विस्मयेन अपश्यन्, महतीं मोहम् अनुभूय। तदाः त्रिशूलधारी गणेश्वरः देवेश्वरः स्मितपूर्वकं वचनम् अब्रवीत्। "यत् आलिङ्गनं त्वया महापाशुपतेषु कृतम्, तेषां स्वरूपं ज्ञानं विवेकं च मुक्तया वद।" स सर्वान् गणान् संबोध्य, सत्-असत् च चिन्तयन्तः तान् उक्तवान्। ये अहंकारविमूढाः विष्णुपदं निन्दन्ति, अहं स विष्णुः, विष्णुः एव अहम्, नाश्वरः। अतः, ये गणाः भक्तियुक्ताः सिंहसमानाः, तैः, एवं च, ये भ्रमितमना गणाः, मया सदा निन्द्यन्ते। तद्वचने उक्ते, गणाः महेश्वरं प्रत्युवाचुः— "त्वं शुद्धः निर्मलः शान्तः श्वेतः निष्कलङ्कः च।" तत् अर्थपूर्णं वचनं श्रुत्वा, मेघसम्भवः उक्तवान्— "शृणु, सर्वं वक्ष्यामि, यः मम कीर्तिं वर्धयति। निन्दाभयात्, एष रहस्यं तुभ्यं प्रकाशयामि। दृढयत्नेन, एकरूपं शरीरं धारय। सन्दलादि द्रव्यैः यत्नेन अपि, मम तुष्टिः न जायते। यः तव भक्तः, नरकयोग्यः अपि, मम कीर्त्यर्थं रक्षामि। हरभक्ताः योगिनः अपि नरकं पतन्ति, तस्मात् अद्य अहं तव अद्भुतं नरकं न प्रक्षिपामि।" "यस्य रूपं श्वेतं पीतं रक्तं कृष्णं च, स भगवाञ् श्वेतपीतरक्तकृष्णरूपधारी।