अधर्मः यः कृतः तेन इह लोके परत्र च पतनं प्राप्यते। एषः दृढः धर्मः सर्ववर्णानां, हे अन्धक। यः अधर्मं आचरति, सः बहुयुगानि घोरं रौरवं नरकं गच्छति। सः धर्मस्य विधानं गरुडाय अरुणाय च उद्घोषयामास। परस्त्री धूर्तानां मायाविनां च विनाशं जनयति। त्वमेव धर्मनिष्ठः, अहं धर्मं न आचरामि। शम्बरः, त्वं गच्छ मन्दरगिरिं, शङ्करं संवादय। यत् त्वया लभ्यते, तद् कः दत्तवान्? तद् वद। किं कारणं तव, यत् त्वं मम उपेक्ष्य अत्र निवससि, हे मन्दर? एषा या तव पत्नी, सा मम शीघ्रं दीयताम्। सः तत्र गच्छन् यत्र पिनाकधृत् स्वया सह स्थितः। हरः तं प्रत्युवाच, पर्वतानन्दिनी श्रूयमाणा। अहं तां विना वृक्षशत्रोः आज्ञां दातुं न समर्थः। सा यथा इच्छति, तथा गच्छतु; अहं तां न धारयितुं समर्थः। त्वं वीर, अन्धकाय गच्छ, मम बुद्धिमतीं वाचं वद। यः द्यूते विजयी, सः ताम् आप्नोति। समागत्य, सः शर्वगौर्याः उक्तं वचनं अवदत्। दुर्योधनं आहूय, तं वचनं तस्य उवाच। ताम् दृढं आघातय, यथा दुष्चरित्रां स्त्रीं। सः ताम् समस्तबलसंपन्नः बलात् आघातयामास। सा गोवत् उच्चैः भीष्णं चक्रन्द। ते शीघ्रं सभां प्रविष्टाः, 'किम् इदम्?' इति वदन्तः। ते वीर्यशालिनः युद्धे उत्सुकाः आयुधानि गृह्य अग्रे अगच्छन्। अन्धकः रथं आरोह्य, पञ्चवारं नमस्कारं कृतवान्। जम्भः, कुजम्भः, हुण्डः, तुहुण्डः, शम्बरः, बली। अयःशुङ्कुः, शिबिः, शाल्वः, वृषपर्वा, विरोचनः। शरभः, शलभः, महाबलः विप्रचित्तिः। ते युद्धे उत्सुकाः विविधायुधधारिणः अग्रे गच्छन्ति। कालपाशेन बद्धः, मूढबुद्धिः, सः महत् मन्दरगिरिं समीपं गच्छति। अहं तान् संबोधितवान्, ये तव आज्ञायां स्थिताः, हे शैलाद। जलस्पर्शेन शुद्ध्वा, सः विश्रुतः गणनायकान् स्मृतवान्। त्वरितं उत्थाय, ते देवनाथं प्रणम्य। सः महात्मने शङ्कराय सर्वं निवेदितवान्। एते रुद्राः, एकादशकोटयः विख्याताः। तेषु द्वारपालाः प्रसिद्धाः, शोभायुक्ताः। षष्टिकोटयः कुमाराः स्कन्दनामानः। एते विशाखाः नाइगमेयाः च, हे शङ्कर। प्रत्येकस्य तावत् मातरः, हे देवनाथ। एते शिवाः, तव गणनायकाः भक्ताः। एते अनन्ताः गणाः तव साहाय्याय समागताः।