यथा गजे मक्षिका, सुवर्णे च शिलायां, एवं भवतः हरस्य च महान् विशेषः। शृणु महात्मनः देवरर्षेः असीतः वचनानि। स्वपत्नीपरायणः परस्त्रीपरित्यागी पुरुषः अस्मिन्लोके न किञ्चिद् भीतव्यम् अस्ति। परस्त्रीकामुकः तु, स जातिमानपि, निह्श्रेयसं न प्राप्नोति, निह्श्रेयसस्यापि अभावः स्यात्। मनुः सूर्यपुत्रः धर्मनिष्ठः आसीत्, अगस्त्यः अपि स्वपत्नीसन्तुष्टचित्तः। सर्वे ते तेजस्विनः, शापवरदानां सहिष्णवः, देवासुरसिद्धैः पूज्याः अभवन्। नामुचिः पापात्मा, अन्येषां हिंसकः, नहुषः च परबललोलुपः, यदुः उत्कमौजाः च, अन्यवर्णस्त्रीसंगिनौ—एते सर्वे पुरा अधर्मेण विनष्टाः। अधर्मयुक्ताः नराः रौरवमहानरकं यान्ति। एवं अधर्मः अस्मिन्लोके परत्र च पतनाय भवति। एष धर्मः सर्ववर्णानां दृढः, हे अन्धक। स रौरवघोरनरकं बहूनि युगानि गच्छति। स धर्मः गरुडाय अरुणाय च उक्तः। परस्त्री दुष्टानां छद्मिनां च नाशाय भवति। त्वमेव धर्मपरायणः, अहं तु धर्मं न आचरामि। गच्छ शम्बर, मन्दरगिरिपतिं प्रति, शंकरं प्रति वद। एतत् यत् त्वया भोक्तं लभ्यते, कस्य दत्तं इति माम् पृच्छ। तर्हि किमर्थं मम अवज्ञां कृत्वा अत्र वससि, हे मन्दर? एषा या तव भार्या, सा मम शीघ्रं दीयताम्। स तत्र यत्र पिनाकधृक् स्वपत्नीसंयुक्तः स्थितः, जगाम। हरः तस्मै प्रत्युवाच, पार्वत्याः शृण्वत्याः सन्निधौ—'अहं ताम् आज्ञां विना वृक्षशत्रोः दातुं न शक्नोमि। सा यथेष्टं गच्छतु, अहं ताम् न निरोद्धुं शक्नोमि। गच्छ, अन्धकाय मम सुविचारितं वचनं वद। यः द्यूते विजयते, स ताम् प्राप्नोति।' स तु समवेत्य, शर्वगौरीप्रोक्तं वचनं अवदत्। दुर्योधनं आहूय, तस्मै वचनं प्रोक्तवान्—'तां दुष्टाचारिणीं स्त्रीं इव, दृढं ताडय।' स ताम् सर्वबलप्रयत्नेन ताडितवान्। सा रुदती तीव्रं निनादं चक्रे, गोवत्। ते शीघ्रं सभां प्रविश्य, 'किमेतत्?' इत्यूचुः। वीर्यवन्तः, आयुधपाणयः, युद्धोत्सुकाः च ते अग्रगण्याः। अन्धकः रथमारुह्य, पञ्चवारं नमस्कृत्य, जम्भः, कुजम्भः, हुंडः, तुहुंडः, शम्बरः, बली, आयःशुङ्कुः, शिबिः, शाल्वः, वृषपर्वा, विरोचनः, शरभः, शलभः, विप्रचित्तिश्च, युद्धाय सज्जाः विविधानि शस्त्राणि गृहीत्वा अग्रे अगच्छन्। कालपाशेन बद्धः, मूढबुद्धिः, स महन्मन्दरगिरिं प्रति जगाम। अहं तान्, हे शैलाद, तव आज्ञया स्थितान्, सम्बोधितवान्।