शुक्रः महर्षिः अधःलोकात् स्वमाश्रमं दिवि समुपजातः। स तत्र नभसि सन्ध्यायाः वर्णेन रञ्जितया मेघरेखया सदृशः आसीत्। को नाम कुपितः सर्पेण विषेण क्रीडां करोति? यः शुद्धाचारं त्वां हन्ति, स एव पापकर्मा इति निश्चितम्। तदा सा स्त्री रुदन्ती लज्जया परिपूर्णा शनैः मन्दं च वाक्यमुवाच। बलात् अनाथा रुदन्ती अहं नीतास्मि, यथा वाक्यं कर्तव्यम्। शुक्रः जलैः शुद्धिं कृत्वा विशुद्धः सन् इदं वचनमब्रवीत्। सत्कारं परित्यज्य सा धर्मपथात् पतिता राणी कृताभूत्। सप्तरात्रात् अनन्तरं शिलावृष्ट्या भस्म शेषं भविष्यति। अतः स्थेहि कन्ये, पापविमोचनार्थं तपश्चर्यां कुरु, शुभे। शुक्रः शिष्यैः सहितः पुनः अधोलोकं दानवानां निवासं जगाम। तत्र सप्तरात्रात् अनन्तरं महान् शिलावृष्टिः अभवत्। राक्षसानां निवासः शम्भुना देवेन निर्मितः। तत्र सः साधारणान् भस्मीकृत्य महदपजयं समापादयत्। साधारणया स्त्रिया अपि दाहः संभवति, किं पुनः गिरिसुतया? सः अपरिमितबलः, द्रष्टुमपि दुर्लभः, युद्धे तु किमु वक्तव्यम्? अथ बलशाली अन्धकासुरः प्रह्लादं प्रति इदं वचनमुवाच। एकाकी धर्महीनः, भस्मरागेन रञ्जिताङ्गः। सः कः, वृषपत्राक्षः, स्त्रीमुखदर्शनात् भीतिं गच्छति? यत् त्वया उक्तं तद् न सम्यक्, धर्मार्थविरुद्धम्। गजमक्षिका वा, सुवर्णं शिलया च, एवं भेदः तव च हरस्य च। शृणु, महात्मनः देवरर्षेः असितस्य वचनानि। यः स्वदारे रमते, परदारेषु विरमति, सः किञ्चिदपि न भीतिर्भवति अस्मिंल्लोके। परदारान् कामयमानः, सत्त्वशुद्धः अपि, न सुखं लभते निहि लोकत्रये। मनुः सूर्यपुत्रः धर्मनिष्ठः, अगस्त्यः स्वदारे संतुष्टचित्तः। सर्वे ते तेजस्विनः अभवन्, शापवरदान् क्षमया धारयन्तः, देवासिद्धैः पूज्याः। नामुचिः, परपीडनशीलः, नहुषः च परबललोभः—यदुश्च उत्कमौजाश्च, परजात्यस्त्रीसंगिनः, ते सर्वे अधर्मेण विनष्टाः प्राचीनकाले। धर्महीनाः नराः रौरवं नाम महापातकनरकं यान्ति। एवं अधर्मः लोकेऽस्मिन् परत्र च पतनाय भवति। एष धर्मः सर्ववर्णानां स्थिरः, हे अन्धक। सः बहुयुगं घोरं रौरवं नरकं गच्छति। स धर्मः गरुडाय अरुणाय चोक्तः। परदारा कपटी चोराय विनाशाय स्युः। त्वमेव धर्मनिष्ठः, अहं तु धर्मं न आचरामि। गच्छ शम्बर, मन्दरगिरिनाथं शंकरं प्रति वद। कस्य दत्तं यद् त्वया भोक्तुं शक्यते, तद् मम निवेदय। किमर्थं त्वं मम उपेक्षया अत्र वससि, हे मन्दर? या एषा तव भार्या, सा मम शीघ्रं प्रदीयताम्।