सप्तगोदावर्यां अस्मिन पुण्यतीर्थे सर्वे यूयं सदा स्नानं कर्तव्यम् इति उक्त्वा, देवाः सर्वे 'तथास्तु' इति प्रसन्नचित्ताः स्वर्गं क्रमशः जग्मुः। राजानः अपि स्वपत्नीभिः सह स्वस्वनगरं प्रत्यगच्छन्। ततः, हे पद्मनयने श्रेष्ठे स्त्रीणां, मां स्वीकारय। तदा, मृगनयनीं सौम्यया स्तुत्वा, सा अपि राज्ञे सम्यक् वचनम् अवदत्। राज्याधिपः तव शापात् रक्षायाम् स्थित्वा, कामेन अभिभूतचित्ता मूढा सा विनाशम् उत्पादयामास। सः तदाश्रमात् निर्गत्य स्वनगरं प्रत्यगच्छत्। ततः, सा अश्रमं विहाय बहिः स्थित्वा दुःखिता अभवत्, चन्द्रप्रियायाः रोहिण्याः महाग्रहणेन दग्धायाः सदृशी। तस्मिन् काले, शुक्रः ऋषिः पातालात् आकाशाश्रमं आगच्छत्, सन्ध्याकालरञ्जितमेघरेखायाः इव आकाशे दृश्यः। कोऽपि कोपेन विषसर्पेण क्रीडति इति? यः शुद्धाचारेण त्वां विनाशयति सः पापकर्ता। सा अश्रुपूर्णा लज्जया अविलम्बितया मन्दं मन्दं वाक्यम् अवदत्—बलात्कारेण असहायाः अहं रुदन्ती नीयमाना वार्तायाः विषयत्वं प्राप्नोमि। शुक्रः जलैः शुद्धः सन् निर्मलः भूत्वा वचनं अवदत्। सा सम्मानं परित्यज्य पतिता धर्मात् राणी कृताः। सप्तरात्रे पश्चात् शिलावृष्टेः भस्म भविष्यति। तस्मात्, कन्ये, पापमोक्षार्थं तपः कुरु, शुभे। ततः सः शिष्यैः सह पातालं दैत्यनिलयं अगच्छत्। सप्तरात्रे अनन्तरं महाशिलावृष्ट्या तत्र। राक्षसालयः शम्भुना देवेन कृतः। सः सामान्यजनान् भस्मीकृत्य महापराभवम् आनीय। सामान्यस्त्री अपि दह्यते, ततो हिमालयकन्या कथं न दह्येत? सः अनन्तबलः, दर्शनाय अपि कठिनः, युद्धे तु अत्यधिकः। अन्धकासुरः प्रह्लादं प्रति वचनम् अवदत्। एकाकी धर्महीनः, भस्मरञ्जितशरीरः। सः वृषपत्रनेत्रः स्त्रीमुखदृष्टेः कथं भयम् अनुभवति? यत् उक्तं तव, तद् न सम्यक्, धर्मार्थविपरीतम्। गजः मच्छिका वा, सुवर्णं शिलायाः वा—एवं भेदः तव हरस्य च। एतत् महात्मनः देवरर्षेः असितस्य वचनं शृणु। यः स्वपत्नीपरितोषेण अन्यस्त्रीपरित्यागेन रमते, तस्य अस्मिन लोके किमपि भयम् न। परस्त्रीकामनया, कुलीनः अपि, सुखं न प्राप्नोति निहि निहि। मनुः सूर्यपुत्रः धर्मनिष्ठः, अगस्त्यः स्वपत्नीपरितुष्टः। सर्वे ते तेजस्विनः, शापवरसहनाः, देवसिद्धपूज्याः अभवन्। नमूचिः पापकृत्, अन्येषां हिंसकः, नहुषः परबलकामः—यदुः उत्कमौजा च, जात्यन्तरस्त्रीसंयोगात्, ते प्राचीनकाले अधर्मेण विनष्टाः। धर्महीनाः पुरुषाः रौरवमहानरकं गच्छन्ति।