सुरवर्ध्दकि: सस्मार तं हर्षपूर्णमनसा। ततः त्वष्टृः स्मरणे, शक्रः मरुद्गणैः परिवृतः समागच्छत्। देवाः, गन्धर्वाः, अप्सरसः च समागताः। ततः ब्राह्मणं प्रति, “जाबालाकन्यायाः गुहां मालयुक्ताय दत्तव्या” इति उक्तम्। पक्षी स्वस्वरूपं धारयन्, हृष्टां कन्यां विवाहाय प्रार्थितवान्। मुनिः उत्साहितः, मनुवंशजं राजानं प्रति “एवमस्तु” इति अभाषत्। गालवः ऋत्विक् भूत्वा विधिवत् होमं अकरोत्। प्रथमं, जाबालिं कन्यायाः हस्तं दैत्यकन्यया गृह्णीत। ततः पक्षिणः हस्तं यक्षकन्यया गृह्णीत। एवं क्रमशः तन्वीस्त्रीणां विवाहः सम्पादितः। एते पवित्रे तीर्थे सप्तगोदावरीस्नाने सर्वे स्नातव्यं सततम्। “एवमस्तु” इति उक्त्वा, देवाः हर्षपूर्णाः स्वर्गं क्रमशः जग्मुः। राजानः पत्नीन् गृहीत्वा स्वस्वनगरं प्रत्यगच्छन्। अतः, कमलनयने, श्रेष्ठे स्त्रीणां, मां स्वीकुरु। मृगनयने स्त्रीं सौम्यया स्तुत्वा, सा अपि राजानं प्रति इदम् उवाच। सापि तव शापात् रक्षणाय, भूमिपते, कामेन अभिभूता, मूढा, विनाशं समारचयत्। सः तस्मात् आश्रमात् निर्गत्य स्वनगरं जगाम। सा आश्रमं त्यक्त्वा बहिः स्थित्वा दुःखिता अभवत्। सा रोहिणीव चन्द्रप्रियः महाग्रहणदग्धा। शुक्रः मुनिः पातालात् आकाशस्थितं आश्रमं आगच्छत्। सः सायंरागयुक्तं मेघरेखेव आकाशे ददृशे। को क्रोधेन विषसर्पेण क्रीडति? यः शुद्धाचारं त्वां विनाशयति, स पापकृत्। सा रुदन्ती लज्जया पूर्णा, शनैः मृदु वचनं उवाच। बलात् अशक्त्या, रुदन्ती, वाच्यत्वाय नीयते। सः जलैः शुद्धः, निर्मलः, इदं वचनं उवाच। सम्मानं परित्यज्य, सा धर्मात् पतिता राणी कृतः। सप्तरात्रात् अनन्तरं, अश्मवर्षात् भस्म भविष्यति। “इह स्थेहि, कन्ये, पापमोक्षाय तपः कुरु, शुभे” इति उक्त्वा। सः शिष्यैः सह पातालं, दैत्यनिवासं, जगाम। ततः सप्तरात्रात् अनन्तरं महाशिलावृष्टिः अभवत्। राक्षसस्थानं शम्भुना देवेन निर्मितम्। साधारणान् भस्म कृत्वा महाविजयं अकरोत्। साधारणास्त्री अपि दह्यते, पर्वतकन्याया किं पुनः? सः अपरिमितबलः, दृष्टुम् अपि कठिनः, युध्यितुं किं पुनः? महाबलः अन्धकदैत्यः प्रह्लादं प्रति इदं वचनं उवाच। एकाकी, धर्महीनः, शरीरं भस्मरक्तं कृतः। सः वृषपत्राक्षः, स्त्रीमुखदृष्टिं कथं भीति करोति? यत् त्वया उक्तं, तत् न युक्तम्; धर्मार्थविपरीतम्।