हरिः कृष्णश्च योगाभ्यासनिरता नित्यमेव स्थितौ, तौ पुरातनवृषभस्वभावसम्पन्नौ सौम्यौ तपः समाचरन्तौ। गङ्गातटस्य विशालस्य तत्रैव तावात्मनं गृहस्थौ परमब्रह्मनिष्ठौ स्थितवन्तौ। तयोस्तपसा पीड्यमानयोः, हे ब्रह्मन्, इन्द्रः तदा विक्लवः अभवत्। तेन रम्भादिभिः श्रेष्ठाभिरप्सरसो महत्तपovane प्रेषिताः। वसन्तेन सह सख्यं कृत्वा स इन्द्रः तत्राश्रमं गतः। बदरिकाश्रममुपेत्य ताः सर्वाः स्वेच्छया क्रीडितुमारभन्त। तत्र वृक्षाः सदा पत्रहीनाः सन्तः, भूमिं स्पृशन्तः स्वेन शोभया विराजन्ते स्म। हे मुनिवर, वसन्तसिंहः पलाशपुष्पाभरणोऽत्र आगतः। वसन्तः नवमल्लिकाकुसुमैः शोभितः प्रहसति स्म। यथा राजपुत्राः सुवर्णाभरणैः भूषिताः, तथा स्वामिभिः पूजिताः सेवकाः अपि राजपुत्रवत् दृश्यन्ते। युद्धरुधिरधारया वासिताः इव वसन्तराजस्य समरे, यथा सख्यागमने सत्त्ववन्तः रोमाञ्चैः परिवृताः, तथा तत्र दृश्यन्ते स्म। अङ्गुलीभिः 'कः पर्वतः अस्मान् तुल्यः?' इति वक्तुमिव इच्छन्तः, नीलाशोककुन्तलैः श्यामलाः, मुखानि पद्मसदृशानि विकसितानि। मल्लिकाकुसुमसदृशदन्ताः, पुष्पगुच्छशोभया भूषिताः। दिव्यानि, कोकिलपुरुषस्वरैः समन्वितानि, अङ्कोलपुष्पवस्त्रधारिण्यः। पूर्ववंशलतानां मेखलाभिः विभूषिताः, मदालसहंसगमना इव। एवं, हे ब्रह्मन्, वसन्तस्य श्रीः बदरिकाश्रमे समुपस्थिताः। स सर्वदिक् निरीक्ष्य, तत्र कामं न ददर्श। तं कामं, यस्य लोकनाथः, अक्षरदेवो नारायणः, पश्यति स्म। स हि शङ्करेण दग्धः, शरीररहितत्वं प्राप्तवान्। किं कारणं तस्य दाहस्य? इदं त्वया वक्तव्यम्। दक्षयज्ञं विनाश्य, त्रिनेत्रः शिवः विचरितवान्। तदा स तेन आयुधेन, पत्नीरहितं मदोन्मत्तं ताडितवान्। स च मदोन्मत्तः वनानि सरांसि च विचरन्, शान्तिं न प्राप। हे दिव्यऋषे, स गज इव बाणविद्धः, न क्वापि विश्रामं लब्धवान्। शङ्करः जलनिमग्नः सन्, तदा जलानि दग्धानि कृष्णानि च जातानि। सा पुण्या नदी, केशपाशवत् पृथिव्याम् प्रवाहितवती। रम्येषु वालुकाकच्छेषु, सरःषु कमलेषु च, स यत्रकुत्रापि विचरन्, महेश्वरः विश्रान्तिं न प्राप। क्षणमेकं स दक्षतनयां तन्विं मनसा चिन्तयामास। स्वप्नेऽपि तां दक्षसुतां दृष्ट्वा, एवं वाक्यमुवाच— "हे सुमध्यमे, त्वत्तः पृथक्कृता मया प्रेमाग्निना दग्धः अस्मि। यः तव पादयोः प्रणमति, तेन सह त्वं वदितव्या। त्वं सदा आलिङ्गिता अपि, किमर्थं न भाषसे? विशेषतः पतिं प्रति, हे कन्ये, त्वं नातिवैराग्यशीलासि किम्? त्वया विना अहं जीवितुं न शक्नोमि; यदकर्तं त्वया, तदसत्यं। अन्यथा, एष दुःखः न नश्येत; सत्यं ते शपे, प्रिये।