स तेनैव वृक्षेण सह दुःखितः पतितः। सर्वे जीवाः, स्थावरजङ्गमाः, मां अपश्यन्। सिद्धगन्धर्वाः च विह्वलाः उचुः—“हाय, महात्मनः दुःखं किम् एतत्!” मनुकन्यायाः, वीर्यवन्त्या, सहस्रयज्ञकर्त्र्याः दुःखम् इति तैः उक्तम्। किंतु तं वृक्षं केन सहस्रधा छिन्नं, अहं न जानामि। हे सुन्दरी, अद्य अहं इह आगतः त्वां दृष्टवान्। हे कन्ये, पश्य उत्तरे तटे पुण्करस्य। कन्या, तं विषयं ज्ञातुं द्रष्टुं च उत्सुकत्वेन गता। तयोः द्वयोः सत्येन आत्मनः स्वरूपं प्रकटितम्। तीर्थं प्राप्त्वा, तौ हाटकेश्वरं उपास्य उपविष्टौ। तयोः कृते शकुनि, जाबालि, ऋतध्वजः च कार्यं कृतवन्तः। समये, दुःखात्, स पितरं सह शाकलं गतः। तेन ज्ञात्वा, ध्यानं कृत्वा, अर्घपात्रं गृहीत्वा बहिः निर्गतः। स इक्ष्वाकुनन्दनः, शकुनिः, भ्रातृभिः पूजितः। हे राजन्, प्रसिद्धं—अस्माकं प्रियः नष्टः। अतः उत्तिष्ठ, अन्वेषय; सहायं दातव्यं। सर्वेषु प्रयत्नेषु कृतेषु अपि, सा नष्टा; कस्य प्रति तस्याः वचनं ब्रूयाम्? सिद्धवचनं श्रुत्वा, स बाणैः सहस्रधा छिन्नः। न च जानामि, सा कुत्र; अतः अन्वेषणाय गच्छामि। स रथान् द्वाभ्यां ब्राह्मणाभ्यां भ्रातृपुत्राय च समर्प्य। बदरीआश्रमं प्राप्त्वा, तपसाम् निधिं दृष्टवन्तः। स उत्कर्षे, श्वासे च, यौवनस्य उत्कर्षे स्थितः। हे तपस्विन्, यौवने तव घोरं दुष्करं तपः कृतम्। स उवाच—“कः त्वं? सखा इव आत्मानं प्रकाशय।” तेन प्रत्युत्तरं—“राजा अहं, शाकलपुरीनिवासी, भगवन्।” राजा तस्य सर्वाणि पूर्वकृत्यानि कथितवान्। “आगच्छ, सुकुमारां अन्वेषितुं गच्छामि; त्वं मम भ्राता।” शीघ्रं रथं आरोह्य, तौ द्वौ तपस्विनौ सूचितवन्तः। स उवाच—“आगच्छ, राजन्, यद् तव प्रियं तद् करिष्यामि।” “सप्तगोदावरतीर्थं मया त्यक्तम्।” “तत्र अस्माकं तिस्रः कन्याः अन्याः च मिलिष्यन्ति।” पक्षिणं पुरतः स्थाप्य, इन्द्रद्युम्नः पुत्रैः सह प्रस्थितः। सप्तगोदावरतीर्थं यत्र ताः कन्याः गताः। सा प्रातः पर्वते विचरन्ती, स्वकन्यां अन्वेषयति। “बाल, किं न दृष्टवान्? हे कपि, सत्यम् वद।” “देववती नाम दृष्टा; महाश्रमं तं त्यक्तवान्।” “श्राकण्ठमन्दिरस्य पुरतः, सत्यं उक्तवान्।” “देववती तत्र न ज्ञायते; गच्छाम, दर्शयामि।” तस्या अनुगता, कौशिकीं नदीं अनुसृत्य प्रस्थिताः।