सुरथः कामवशेन मया केवलं शरणं प्राप्तः। ततः अहं पितृशापेन राज्ञः सह वियुक्ता अभवम्। अनन्तरं श्रीकण्ठं द्रष्टुं गतवती, पुनः गोदावरीतीरं प्राप्तवती। किन्तु स सुरथः, मम हृदयस्य प्रियतमा पतिः, न दृष्टः। हे सुन्दरी, यथावत् यत् मम घटितम्, तत् सर्वं त्वां सम्यक् उक्तवती। यात्राफलस्य सम्पूर्णत्वे पुष्करं प्राप्तवती। वनान्तरे क्रीडन्त्याः मम, हे सखि, कश्चित् यतिः मां अपश्यत्। तेन मुनिना मम आश्रमात् भूमौ, मेरुपृष्ठे, नीतास्मि। तत्र मेरौ शरणं लब्ध्वा वेदवतीति नाम्ना प्रसिद्धा अभवम्। अकस्मात् परमशैले बन्धुजीवे आरोहिता। तेनैव वृक्षेण सह दुःखिता पतिता। सर्वाणि भूतानि स्थावरजङ्गमानि मां अपश्यन्। सिद्धगन्धर्वाश्चोचुः—“हन्त, महात्मनः एषा दुःखदायिनी स्थितिः।” मनोः कन्यायाः, सहस्रयज्ञकर्तुः, वीर्यशालिन्याः विषये। किंतु न जानामि केन स वृक्षः सहस्रधा छिन्नः। अद्य अहं, हे सुन्दरी, अत्र आनीता त्वां च दृष्टवती। हे कन्ये, पश्य उत्तरतीरे पुण्करस्य। सा कन्या तत्र द्रष्टुम् इच्छन्ती पृच्छितुं च गतवती। ताभ्यां सत्येन आत्मनः स्वरूपम् आविष्कृतम्। पुण्यस्थले सम्प्राप्त्य, हाटकॆश्वरं पूजयित्वा उपविशताम्। तयोः कृते शकुनिः, जाबालिः, ऋतध्वजश्च कर्म अकुर्वन्। उचिते काले, विषादात्, स पितृसह शाकलम् अगच्छत्। स तत्त्वं ज्ञात्वा ध्यानस्थः स्थित्वा, पश्चात् पात्रहस्तेन निर्गतः। स इक्ष्वाकुवंशसम्भूतः बुद्धिमान् शकुनिः भ्रातृभिः पूजितः। “हे राजन्, सुविदितं प्रियं नष्टम् अस्माकम्।” तस्मात् उत्तिष्ठ, अन्वेषय—त्वं साहाय्यं कर्तव्यम्। यद्यपि मया सर्वं यत्नं कृतम्, सा नष्टा; कस्मै तस्याः विषये वदामि? सिद्धवचनं श्रुत्वा, स बाणैः सहस्रधा छिन्नः। न च जानामि सा कुत्र, अतः ताम् अन्वेष्टुं गच्छामि। द्वाभ्यां ब्राह्मणाभ्यां भ्रातृपुत्राय च रथान् न्यवेदयत्। बदरीआश्रमं प्राप्त्वा, तपस्विनां निधिं दृष्टवन्तः। स परमयत्नयुक्तः, दीर्घनिःश्वसितः, यौवने स्थितः। “हे तपस्विन्, यौवने त्वया घोरं दुष्करं तपः कृतम्।” स उवाच—“कः त्वम्? वद, आत्मानं सखायि प्रकाशय।” स प्रत्युवाच—“राजा अहम्, भगवन्, शाकलपुरीनिवासी।” ततः राजा तस्मै सर्वाणि पूर्वकृत्याणि न्यवेदयत्। “आगच्छ, सुकुमारीं अन्वेषयामि; त्वं मम भ्राता।” शीघ्रं रथमारोह्य, ताभ्यां तपस्विभ्यां निवेदितम्। स उवाच—“एहि राजन्, यत् ते प्रियं, तत् करिष्यामि।