रागेण मोहितः, अत्यन्तमूढः पुरुषः भयमपि न जानीति। तेन, अपि स निमज्ज्य, नोत्थाय, इन्द्रियाणि जित्वा तस्थौ। तस्मिन्नेव काले, अन्ये ऋषयः राजानः च विविधदेशात् आगच्छन्। तत्र, सुन्दरी चित्राङ्गदा, तन्वीं तं समीक्ष्य, तस्य मनः आकर्षयन्ती बभूव। यदा तीर्थं रिक्तं अभवत्, तदा गालवः अपि जलान्तर्गतः आसीत्। धर्मात्मा सा पार्जन्यस्य कन्या, घृताच्याः पुत्री, तदा तटयोः त्रयः कन्याः स्थिताः दृष्टवती। सा पप्रच्छ—"काः यूयं, किमर्थं रिक्ते स्थले इह स्थिताः?" तदा, सुष्रेणि, चित्राङ्गदा, विश्वकर्मणः कन्या, नैमिषे सुवर्णनेत्रा धर्ममाता प्रसिद्धा, तत्र आसीत्। सुरथः, कामेन अभिभूतः, केवलं मम शरणं प्राप्तवान्। तस्मात्, पितरः शापितवती, तेन राज्ञा पृथक् अभवम्। ततः श्रीकण्ठं द्रष्टुं गतवती, ततः गोदावरीतीर्थं प्राप्तवती। किन्तु, सुरथः हृदयस्य प्रियः, पतिः, दृष्टः न अभवत्। "सत्यं ते सर्वं यथावत् उक्तवती," इति तं सौन्दर्ययुक्तं वदति। यदा तीर्थयात्राफलं सिद्धं अभवत्, तदा पुष्करं प्राप्तवती। वनमध्ये विहरन्ती, एकेन भिक्षुणा दृष्टा। तेन मुनिवासात् भूमितले, मेरुशिखरे, आनीता। तत्र मेरौ शरणं गत्वा, वेदवती नाम प्रसिद्धा अभवम्। सहसा, उत्तमं पर्वतं बन्दुजीवम् आरोहति। तेन वृक्षेण सह पतिता, दुःखी अभवत्। तेन वृक्षेण सह पुनः पतिता, दुःखी अभवत्। सर्वाणि स्थावरजङ्गमानि प्राणीनि तां अपश्यन्। सिद्धाः गन्धर्वाः च "हाहा, महात्मनः दुःखमिदं" इति ऊचुः। मनोः कन्या, वीर्या, सहस्रयाजिनी, तस्याः दुःखं अभवत्। किन्तु, न जानामि केन वृक्षः सहस्रधा छिन्नः। "सुन्दरी, अद्य अहं इह आनीता, त्वां दृष्टवती," इति उक्तवती। "कन्ये, उत्तरे तटे पुण्करस्य पश्य," इति उक्तवती। सा कन्या, कुतूहलात् द्रष्टुं पृच्छितुं च तत्र गतवती। तयोः द्वयोः सत्येन आत्मनः प्रकटीकरणं अभवत्। तीर्थं प्राप्त्वा, हाटकेश्वरं पूजयित्वा, उपविशन्। तयोः कृते, शकुनि, जाबालि, ऋतध्वजः च कार्यं अकुर्वन्। यथाकालं, विषादेन, पितरं सह शाकलं अगच्छत्। तत्र, स ज्ञात्वा, ध्यानं कृत्वा, पात्रं गृहीत्वा बहिः निर्गच्छत्। स इक्ष्वाकुवंशजः, शकुनिः, भ्रातृभिः सम्मानितः। "राजन्, प्रिया नष्टा प्रसिद्धा," इति उक्तम्। "तस्मात् उत्तिष्ठ, अन्वेषय; सहायं दातव्यं," इति उक्तम्। "यत्नं कृत्वा अपि, सा नष्टा; कस्य प्रति तस्याः कथयामि?" इति उक्तम्। सिद्धवचनं श्रुत्वा, स बाणैः सहस्रधा छिन्नः। "न जानामि सा कुत्र; तस्मात् अन्वेषणाय गच्छामि," इति उक्तम्।