कदाचित् श्रीकण्ठं अदृश्यं द्रष्टुम् एकः गालवः नाम्ना तत्र आसीत्। सः शुद्धः, कालिन्द्याः निर्मलेषु जलेषु स्नात्वा, अन्तः प्रविष्टवान्। तत्र यक्षासुरकन्याः मधुरस्वरेण गीतं गायन्त्यः आसन्। ताः गन्धर्वकन्याः एव, नात्र संशयः। गालवः स्वपाठं समाप्त्य, ध्यानं कृतवान्, ताभ्यां कन्याभ्यां पूजितः। भक्त्या सः भवकुलं अलङ्कृतवान्। गालवः तपस्विनां श्रेष्ठः, स्थितिं ज्ञात्वा, जातः। प्रातः उत्ताय, सः गौरीपतिं विधिवत् पूजितवान्। ततः सः कन्याः आमन्त्रयन् उवाच— “कन्याः, भवत्यः अनुमतिं दातव्याः।” ताः अपृच्छन्— “भगवन्, किमर्थं त्वं पूष्करवनं श्रद्धया गन्तुम् इच्छसि?” सः उत्तरम् दत्तवान्— “कार्तिकमासः पुण्यं ददाति, विशेषतः मासान्ते तीर्थेषु।” ताः पुनः ऊचुः— “ब्राह्मण, त्वं विना वयं अत्र स्थातुं न शक्नुमः।” ततः सः मुनिना सह निर्गत्य, श्रद्धया पूष्करवनं प्रविष्टः। भूमेः राजानः जनाः च, धर्मध्वजं विहाय, तत्र गन्तुं इच्छन्ति। महान् उदारः राजाः, नाभाग-इक्ष्वाकु-संबद्धाः, मध्यस्थे धनुषाकारे पूष्करतीर्थे स्नातुं गच्छन्ति। गालवः मत्स्यकन्याभिः पुनः पुनः हृष्टः। तथापि, जनानां तीव्रं घोरं निन्दनं सः न सहितुम् अशक्तः। तपस्वी कन्याभिः सह यथेष्टं विचरन्। तस्य जलमध्ये स्थितस्य, जननिन्दायाः भयम् किमर्थं? कामेन मोहितः, मूढः, भयम् अपि न जानाति। जलमग्नः, सः नोत्थितः, इन्द्रियैः जितैः स्थितः। तस्मिन्नेव काले, अन्ये मुनयः राजानः च विविधदेशेभ्यः आगच्छन्। तत्र चित्राङ्गदा, सुश्रीः, तन्वीं अपश्यत्। तीर्थे शून्ये, गालवः अपि जलमधः स्थितः। पर्जन्यस्य धर्मपुत्री, घृताचीसम्भवा, तत्र तिस्रः कन्याः तटयोः स्थिताः अपश्यत्। सा अपृच्छत्— “काः यूयं, किमर्थं अत्र शून्ये स्थाने स्थिताः?” तत्र सुश्रेणिः, चित्राङ्गदा, विश्वकर्मणः कन्या, तथा नैमिषे सुवर्णनेत्रा, धर्ममाता प्रसिद्धा। सुरथा, कामेन मोहितः, केवलं मम शरणं गृहीत्वा। ततः पितृणा शप्तवती, राजात् वियुक्ता अभवम्। अनन्तरं श्रीकण्ठदर्शनं, गोदावरीजलं च प्राप्तवती। सुरथः, हृदयस्य प्रियः, पतिः, न दृष्टः। सुन्दरी, यथावत् सर्वम् उक्तम्। तीर्थयात्राफलं सम्पूर्णं सति, पूष्करं प्राप्तवती। वनमध्ये क्रीडन्ती, मित्रेण, एकेन भिक्षुणा दृष्टा। तस्य आश्रमात् केन मम भूमौ, मेरुपृष्ठे, आगमनम् अभवत्? तत्र मेरौ शरणं गृहीत्वा, वेदवती नाम्ना प्रसिद्धा अभवम्। सहसा, उत्तमं बन्धुजीवगिरिं आरोहति स्म।