नरश्रेष्ठराजन्, मम विनयं शृणु, यथा त्वां याचामि। तव राज्ये वानरः उत्पन्नः, स तत्रैव विद्यमानः। शस्त्रविद्यायाम् निपुणः शाकुनिः नाम्ना कश्चन अस्ति, राजन्। स तपस्विवंशजः प्रियपुत्रं शाकुनिं शस्त्रविद्यायाः उपदेशं दत्तवान्। ततः स महर्षिणा सह बन्धनस्थस्थानं प्राप्तः। स वृक्षस्य शीर्षे बद्धं ऋषिपुत्रं ददर्श। बन्धितमूल्यं जटिलं तपस्विपुत्रं वटवृक्षे दृष्ट्वा, रक्षकः शीघ्रं बाणैः तस्य बन्धनानि छित्त्वा मुक्तवान्। पञ्चशतवर्षे व्यतीते, तदा स बाणैः मुक्तिं कर्तुं शक्तः अभवत्। आगतं पितरं दृष्ट्वा, जाबालिः यद्यपि बद्धः, समीपं गतः। ततः महर्षिः पुत्रं आलिङ्ग्य शिरसि च सुमनसः गन्धं कृतवान्। ततः शाकुनिः बाहुबलसम्पन्नः शीघ्रं धनुः बाणानि च निक्षिप्य स्थगितवान्। वानरश्रेष्ठः तद् रहस्यं दृढं गुप्तुं न शशाक। ततः पक्षीः महर्षिणा सह अधोव्रजत्। ततः शीघ्रं चन्द्राकारबाणैः तं शाखां त्रिधा कृत्वा छित्त्वा। बाणपथेन वृक्षात् अवरोहणं कृतवान्। भारवाहिनं जाबालिं सह कृत्वा, स सूर्यसुतनदीं समीपं गच्छत्। हरस्य श्रीकण्ठस्य योगिश्रेष्ठस्य दर्शनार्थं सर्वे समागताः। ऋतध्वजः निर्गते, तत्र विशुद्धं निर्मलम् संगमं अभवत्। तं स्नानं विधिपूर्वकं कृत्वा, दिवानिशं पूजां कर्तव्यां। श्रीकण्ठस्य अदृश्यरूपदर्शनार्थं गालवः नाम्ना कश्चन आसीत्। कालिन्द्याः शुद्धजलस्नानं कृत्वा, शुद्धात्मा प्रविष्टवान्। ततः यक्षासुरकन्याः मधुरगानं गायन्त्यः। ताः गन्धर्वकन्याः, अस्य विषये न संशयः। जपं समाप्त्य, तौ कन्ये सम्मानितं तं ध्यानस्थं कृतवन्त्यः। भक्त्या भवकुलं अलङ्कृतवान्। गालवः तपस्विश्रेष्ठः, तत्र स्थित्याः कारणं ज्ञात्वा, जातः। प्रभाते उत्तिष्ठ्य, गौरीपतिं विधिवत् पूजितवान्। तः कन्याः आमन्त्रयन्, "अनुग्रहं दत्तव्यं," इति। "कस्मादर्थं भगवन्, पूष्करवनं गन्तुं इच्छसि?" इति पृष्टम्। कार्तिकमासः पुण्यं ददाति, विशेषतः मासान्ते तीर्थेषु। "त्वया विना, ब्रह्मन्, वयं तत्र स्थातुं न शक्ष्यामः," इत्युक्तम्। महर्षिणा सह निर्गत्य, पूष्करवनं श्रद्धया प्रविष्टः। भूमिपालाः जनाः च, धर्मध्वजं केवलं विहाय, तत्र स्थिताः। नाभाग-इक्ष्वाकुसंयुक्ता महाबलिनृपाः, पूष्करतटं मध्ये धनुराकारं स्नानार्थं गताः। मत्स्यकन्याभिः पुनः पुनः प्रमोदितः सः। जनानां भीषणनिन्दां सहनं न शशाक। तपस्वी ताः कन्याः सह यथेष्टं विचरन्। "किं जलमध्ये स्थिताः जननिन्दां भीताः?" इति पृष्टम्।