सा तु तं अवस्थां प्राप्ता अन्तः चिन्तयामास—"कच्चित् कश्चित् स्वामी मां रक्षेत्" इति। सा तदा तं परमाश्रमं ददर्श, यत्र मत्तकोकिलानां कलरवैर् आश्रमः प्रतिश्रूयते। एवं विचिन्त्य सा महाश्रमं प्रविवेश। तस्याः मुखं शुष्कम्, नेत्रे चञ्चलम्, सा शुष्कपद्मसमा बभूव। "कः अयं?" इति चिन्तयित्वा सा उत्तस्थौ तत्र स्थितवती। ततः तयोः परस्परं प्रश्नोऽभवत्, तौ च संवादं कर्तुं प्रचक्रतुः। उपविष्टौ तौ विविधैः आख्यानैः सम्यक् संवादं प्रचक्रतुः। तदा स तत्त्ववित् महर्षिः तस्याः लिपीं निरीक्ष्य क्षणमेकं ध्यानमास्थाय तत्त्वं अवगच्छत्। ततः स तपस्वी शीघ्रं अयोध्यां प्रस्थितः, इक्ष्वाकुवंशस्य नृपतेः साक्षात्करणाय। स राजा-शार्दूलं सम्बोध्य प्रार्थनां कर्तुं आरब्धवान्—"शृणु मे वचः, राजन्। वानरः कश्चित् उत्पन्नः, स तव राज्ये एव वर्तते।" "शकुनि नाम कश्चित् अस्ति, राजेन्द्र, अस्त्रविद्यायाम् अतिशयकुशलः। स स्वपुत्रं शकुनिं तपस्विवंशसमुत्पन्नं प्रियं पुत्रं शिक्षितवान्।" ततः स महर्षिणा सह तं बन्धनस्थानं प्राप्तवान्। तत्र स महर्षेः पुत्रं वृक्षस्य उपरि बद्धं ददर्श। तम् अकम्पितजटिलं महर्षिपुत्रं वटवृक्षे स्थितं दृष्ट्वा, स रक्षकः शीघ्रं बाणैः तस्य बन्धनानि छित्त्वा विमोचयामास। पञ्चशतानि वर्षाणि यावत्, तदा एव स बाणैः विमोचयितुं शक्तः। पितरं समुपस्थितं दृष्ट्वा, जबालिः बद्धोऽपि समीपमुपेत्य तिष्ठति स्म। तदा स मुनिः स्वपुत्रं परिष्वज्य शीर्षे घ्राणं चकार। ततः शकुनिः महाबाहुः शीघ्रं धनुः शरांश्च न्यवपत्। वानरश्रेष्ठः तु तद् रहितुं सम्यक् न शशाक। तदा विहङ्गमः परममुनिना सह अधः अवतीर्य। स तु काण्डं त्रिधा शीघ्रं कर्णिनैः बाणैः छित्त्वा सुतराम् अवरोहत्। ततः बाणमयेन मार्गेण वृक्षात् अधः अवतीर्य, जबालिनाः भारवाहेन सह स सूर्यसुतां नदीं प्राप। तत्र सर्वे हरेः श्रीकण्ठस्य, योगिश्रेष्ठस्य, दर्शनार्थं समागता बभूवुः। ऋतध्वजस्य निर्गमने सति, तत्र विशुद्धं निर्मलं च संगमं जातम्। तं सम्यग् स्नापयित्वा, तं दिनरात्रौ यथाविधि पूजयितुं शास्ति। श्रीकण्ठस्य, अव्यक्तस्य, दर्शनाय गालवः नाम कश्चित् आसीत्। स शुद्धकालनदीतोयैः स्नात्वा, शुद्धः सन् प्रविवेश। तत्र यक्षासुरकन्यकाः मधुरस्वरेण गीतं गायन्त्यः। ताः गन्धर्वकन्यकाः एव, अत्र संशयो नास्ति। जपं समाप्त्य, तेन ध्यानमास्थाय, ताभ्यां कन्याभ्यां पूजितः। भवं कुलं भक्त्या शोभयामास। गालवः तपस्विश्रेष्ठः, तत्र स्थितिं ज्ञात्वा जातः। प्रभाते उत्तिष्ठन्, स यथाविधि गौरीपतिं पूजयामास। "आह्वयामि वा युवतीः, अनुज्ञां दातुम् अर्हथाः," इति स उवाच। "कस्मादर्थं भगवतः पुष्करवनं प्रति गन्तुम् इच्छसि?" इति ताः पप्रच्छुः।