शिवा तथा अशिवनिर्घोषा — ततः मुनिः पुनः उक्तवान्। तेन मुनिना अद्भुतं वचनं उक्त्वा, सः तत्रात्यजत्। हिरण्वतीनदीतीरात् कपिरथः पवित्रस्थानं प्रति आकाशमार्गे गतवान्। तया अहं जनशून्यं प्रदेशं प्राप्तः। सा सुन्दरी मम प्रति उक्तवती — "यमुना-तीरे श्रीकण्ठं गच्छ।" तत्र तं साक्षात्कुरु; तत्र परमं श्रेयः प्राप्स्यसि। मोक्षार्थं सा पर्वतात् यमुनां प्रति आगता। सा शंकरस्थानं प्राप्तवती, यत्र योगी आगच्छति। प्रणम्य, सा तान् अक्षयांश् महर्षीन् अवलोकयत्। बाल्ये उक्तं स्वकं श्लोकं पुनः लिखितवती। एतं स्थितिं प्राप्त्य, सा चिन्तयति — "कश्चित् स्वामी मां रक्षतु।" सा उत्तमं आश्रमं ददर्श, यत्र मदोत्कटकोकिलानां शब्दः श्रूयते। एवं विचिन्त्य, सा महाश्रमं प्रविष्टवती। तस्याः मुखं शुष्कम्, नेत्रे चञ्चले, सा शुष्कपद्मवत् अभवत्। "कः अयम्?" इति चिन्तयित्वा, सा उत्थाय स्थितवती। ततः तौ परस्परं पृच्छन्तौ संवादं आरभताम्। उपविष्टौ, तौ विविधकथाभिः सावधानं संवादं अकुर्वताम्। स तत्त्वज्ञः श्रेष्ठमुनिः अक्षराणि निरीक्ष्य। क्षणं ध्यानं प्रविश्य, योगी तत्त्वं अवगच्छत्। शीघ्रं सः अयोध्यां गत्वा इक्ष्वाकुनाथं द्रष्टुम्। "शृणु, नरश्रेष्ठ, मम याचना, हे राजन्। कपिः उत्पन्नः, सः तव क्षेत्रे अस्ति।" "शकुनि नाम एकः अस्ति, राजाधिराज, अस्त्रविद्यायाम् निपुणः।" तेन तपस्विवंशे जातं प्रियं पुत्रं शकुनिं उपदिष्टवान्। सः महर्षिणा सह बन्धनस्थानं प्राप्तः। सः वृक्षाग्रस्थं मुनिपुत्रं बद्धं ददर्श। सः मुनिपुत्रं जटाभिः बद्धं वटवृक्षे विलोक्य। सः रक्षकः शीघ्रं बाणैः तस्य मुनिपुत्रस्य बन्धनं छित्त्वा। पञ्चशतानि वर्षाणि यावत्, ततो बाणैः तद् कर्तुं शक्तः अभवत्। आगतम् पितरं दृष्ट्वा, जाबालिः यद्यपि बद्धः, समीपं गतः। ततः मुनिः पुत्रं आलिङ्ग्य, शिरः अपिघ्राय। ततः शकुनिः बलभुजः शीघ्रं धनुः बाणांश्च न्यवपत्। कपिश्रेष्ठः तद् गूढं दृढं कर्तुं न शशाक। ततः पक्षी परममुनिना सह अवतीर्णः। शीघ्रं तेन चन्द्राकारैः बाणैः तद् शाखां त्रिधा कृत्वा। ततः बाणपथेन वृक्षात् अवतीर्णः। जाबालिसहितः भारवाहनः सूर्यजन्मनदीं समीपं गतः। यदा ते हरं श्रीकण्ठं योगिश्रेष्ठं द्रष्टुं समागच्छन्। ऋतध्वजस्य गमनानन्तरं, तत्र विशुद्धं निर्मलं संगः अभवत्। तं स्नानं विधिना कृत्वा, दिनरात्रं पूजनं कर्तव्यं।