शाक्वेयः, शोभनाङ्गी, अस्मिन् श्रेष्ठे पर्वते निवसति। रम्यश्रोणि, बहूनि वर्षाणि स वनान्तरे व्यतीतानि। तां प्राप्त्वा, प्रसिद्धां देववतीं स समीपमगच्छत्। कपिश्रेष्ठः तां दृष्ट्वा, बालकं हस्ते गृहीत्वा। गुहां दृष्ट्वा, कोपात् खड्गं उत्तोल्य, शीघ्रं तत्र प्रवृत्तः। एवं रम्याङ्गनया सह हिमाचलम् अगच्छत्। तस्याः समीपे घनं आश्रमं आसीत्, यत्र ऋषयः परित्यक्तवन्तः। कालिन्द्यां नदीं नमस्कृत्य, दानवः तां निरीक्ष्य स्थितः। बलवान् स पातालं स्वं निवासं अगच्छत्। शिविती नाम्नि भूमौ, साधुजनैः पूर्णायां, स नीतः। गन्तुम् इच्छन्, बलवान् यत्र सुलोचना स्थापिता, तत्र अगच्छत्। निर्गन्तुम् इच्छन्, कपिः हर्षदायिनीं पुत्र्यां सह, प्रस्थितः। जलप्रवेशात् उत्पन्नं प्रयत्नं मम व्यर्थम् अभूत्। भीतो हिरण्वतीं नदीं पतितवती। दुःखशोकाभिभूतः, स अञ्जनपर्वतं गतः। स तत्र बहूनि वर्षाणि वासं कृतवान्। सा कोशलदेशे, पुण्यजनसंयुक्ते, नीतवती। तस्या देहः अंकुरैः आवृतः, यथा जटाधरः प्रभुः। शिलातले उपविश्य, सा शब्दं श्रुतवती। यथा तव पुत्रः वटमूलं बद्धः। स सर्वतः—तिर्यक्, ऊर्ध्वं, अधः—पश्यन्। कपिश्रेष्ठः पिङ्गजटाभिः यत्नेन बद्धः, शुभे। सा पृष्टवती—"कस्य त्वया बद्धः, बालक? कथय, पापिन्।" अहं तपसा जीवामि, जटाभिः पापेन बद्धः। अत्र तपःसंचयः अस्ति; मे पिता ऋतध्वजः। मधुकुलमध्ये जातः, सर्वशास्त्रविद्। स जाबालि नाम्ना प्रसिद्धः; शृणु, सुन्दरमुखि। दशसहस्रवर्षाणि सुमारे तपः करिष्यसि। बाल्ये पञ्चशतवर्षाणि दृढबन्धं सहिष्यसि। यौवने द्विसहस्रवर्षाणि उत्तमसुखानि भोगिष्यसि। भूमौ शय्या, वन्यधान्यं भोजनं प्राप्स्यसि। अहं भूमौ भ्रमामि, हिरण्वतीं स्नानाय गच्छामि। एषा दिव्या, मूढभावेन महाश्रमं स्थापिता, गृहीता। वटाग्रबन्धे, जटाभिः अपि बद्धा, शोभने। लतानां रज्जुभिः, महाव्यवस्थया अधः, दुष्टबुद्धिना। लतायन्त्रं सर्वदिक्मुखेषु स्थापितम्। शुभे, यथावत् यद् दृष्टं मया, तव कथितम्। सुमधुराङ्गि, आगमनस्य हेतुम् वद। मम नाम नन्दयन्ती, प्रम्लोचायाः गर्भात् जातम्। सा नृपस्य राणी भविष्यति; नात्र संशयः।