दानवकन्या कन्दरमालिन्याः कन्या तत्र आगता। तथैव पुण्यशिला पार्जन्यस्य कन्या वेदवती अपि तत्र समुपस्थिताऽभूत्। हे महादेव, हाटकाख्ये तीर्थे तस्याः सङ्गमः सञ्जातः। ततः सा शीघ्रं सप्तगोदावरीतीर्थं पवित्रं जगाम। तत्र सा फलमूलभक्षिणी शौचपरायणा ध्यानस्थाऽभवत्। प्रियस्य कामनया सा महाकाव्यस्य एकं श्लोकं जपमाना स्थितवती। या हरिणाक्ष्याः दुःखं स्वबलात् अपाकरोति, स एव धन्यः। स पयोष्ण्याः नदीं, मुनिगणैः पूजितां, तस्याः विशाललोचनां च चिन्तयन्, तत्र स्थितः। एवं सा सुरथं वीरं स्मरन्ती दीर्घकालं तत्र स्थितवती। भाग्यवेगेन स सुरथः मेरुशिखरात् भूमौ पतितः। हे सुन्दरि, शाक्वेयः अस्मिन्सर्वोत्तमे पर्वते वसति स्म। वनान्तरे च बहूनि वर्षाणि व्यतीतानि। तां लब्ध्वा स देववतीं प्रथितां समुपेत्य स्थितवान्। तत्र कपिश्रेष्ठः तं बालकं दृष्ट्वा हस्तेन गृहीत्वा अपाकरोत्। गुहां दृष्ट्वा, स कोपेन खड्गं उत्क्षिप्य तत्र धावितवान्। तथैव स सुमध्यमां कन्यां संगृह्य हिमाचलम् अगच्छत्। तस्याः समीपे, न तु दूरस्थे, मुनिविरक्तं घनं आश्रमं दृष्ट्वा तिष्ठति स्म। सा कालिन्द्यां नदीं प्रनाम्य स्थितवती, दानवः तां निरीक्ष्य तत्र आसीत्। तदा बलवान् सः स्वगृहं पातालं जगाम। ततः स शिविति-नाम्नि पुण्यजननिवासे देशे नीतः। गन्तुम् इच्छन् स बलवान् यत्र सुलोचना स्थापिता, तत्र गतः। प्रयाणेच्छया कपिः हृष्टया कन्यया सह प्रस्थितवान्। एवं मम प्रयासः जलसमावेशात् निष्फलः जातः। भीत्या सा हिरण्वतीं नदीं पतिता। शोकविषण्णः सः अञ्जनाचलं गतः। तत्र बलवान् बहूनि वर्षाणि वासं कृतवान्। सा पुण्यपूर्णे कोशलदेशे नीताऽभवत्। तस्याः शरीरं कोपैः आवृतम्, यथा जटिलेशस्य। शिलायामुपविष्टा सा तदा कञ्चित् शब्दं शुश्राव। "यथा तव पुत्रः वटमूलबन्धनं प्राप्तः," इति। सः सर्वतो दिक्षु, ऊर्ध्वं चाधस्ताच्च, निरीक्ष्य स्थितवान्। कपिलजटिलः सः सविशेषेण बद्धः, हे शुभे। सा पप्रच्छ—"कस्य त्वया बद्धः, वत्स? वद, पापिन्।" सः उवाच—"तपसा जीवामि, यद्यपि पापतया एषु जटासु बद्धः। अत्र तपस्तुला अस्ति; मम पिता ऋतध्वजः। मक्षिकासंघे जातः, सर्वशास्त्रपारगः सः। सः जाबालिः इति प्रसिद्धः; शृणु, सुन्दरि।" "दशसहस्रवर्षाणि सुमारे तपश्चर्यां करिष्यसि। बाल्ये पञ्चशतानि वर्षाणि दृढबन्धनं सहिष्यसि। यौवने द्विसहस्रवर्षाणि परमसुखानि भोक्ष्यसे।