कश्चन मूढः, परस्त्रीसंगरागवशात्, स्वराज्येन सह विनाशमुपगतवान्। ततः स बलवान् राजा भृगुकुलोत्पन्नं शुक्राचार्यं राजपुरोहितपदाय समाचक्रे। तस्य शुक्रस्य कन्या आरा जा नाम्ना बभूव। स भृगुप्रवरः तेन राज्ञा दीर्घकालं पूजितः तत्रैव स्थितवान्। तदा राजा तत्र आगतः, सा च सुशोभनाङ्गी तत्र स्थितासीत्। भगवतः शुक्रस्य पुत्रस्य दानवेन्द्रस्य यज्ञकर्मणि गन्तुम् अभवत्। तदा केचन राजानं प्राहुः—"गुरोः कन्या अद्यापि अविवाहिता अस्ति" इति। ततः स महाबाहुः प्रविश्य तां कन्यां ददर्श, या तदा अपि अविवाहिता आसीत्। तत्र मृत्युवेगेन प्रेरितः अन्धकः दण्डः अभवत्। स राजा, एकाकी अपि, शुक्रस्य शिष्यान् अपि समीपगतो बभूव, यतः स शक्तिमान् आसीत्। दानवः स राजा, भ्रातृस्नेहेन तं सत्कृत्य हृष्टः अभवत्। स उवाच—"मम समाश्लेषजलैः मां सम्प्रसादय" इति। "मम पिता क्रुद्धः सन् देवतान् अपि दग्धुं समर्थः। त्वं धर्मेण मम भगिनी, अहं च तव पितुः शिष्यः। अद्य मां कामाग्निः शरीरं दहति, सुकेशिनि! त्वं गुरुमेव एतदर्थं पृच्छ, स नूनं तुभ्यं दास्यति। यदि यथाकालं न क्रियते, विघ्नः जायते, सुशोभने! स्त्रियः स्वयमेव आत्मानं दातुं न स्वातन्त्र्यवन्तः, यद्यपि शक्ताः स्युः।" "शुक्रस्य आज्ञया त्वं स्वजनैः बान्धवैः च सह गच्छ। यथा देवयुगे चित्राङ्गदायाः अभवत्, तथा। सा कन्या सौन्दर्ययौवनसम्पन्ना, पद्मिनीव सरःविहीना, निमिषाख्ये स्थले स्नानाय गता। तत्र कश्चित् पुरुषः, कामार्तः सुन्दरः, तस्याः तनुम् अपश्यत्। स राजा पुत्रः तया कामेन आहतः। तस्याः सखीः ऊचुः—'वत्से, त्वं न धृष्टा, सुशोभने। तव पिता धर्मात्मा, सर्वकौशलविशारदः।'" "एतेन कालेन सत्यव्रतः धीमतां श्रेष्ठः राजा सुरथः। स कन्यां सुषिराक्षीं विलोक्य, 'त्वं माम् एकदृष्ट्या मोहितवती। अतः त्वं मया सह शय्यायाम्, मम वक्षसि, शयितुम् अर्हसि' इति।" सा पद्मलोचना सुशोभनाङ्गी राजानं प्रत्युवाच। तदा प्राचीनकाले तां स्त्रीं तैण्वीं राजा तेन उद्धृतः। आराजस्का तदनन्तरं दण्डाय स्वकथां न्यवेदयत्। तदा सा तन्वी सुरथाय भूमिपाय उक्तवती—"धर्मं परित्यज्य, स्त्रीभावात् दुर्बुद्ध्या, त्वया न किञ्चित् साधु कृतम्। विवाहं विना पतिसुखं न प्राप्स्यसि।" राज्ञा त्यक्ता सा मोहं प्रपेदे। अपि च, शीतलेन सलिलेन सम्यक् सिक्तापि। तस्याः सखीः मृतां विज्ञाय शीघ्रं निर्गताः। सा च, सर्वासु तत्र गच्छन्तीषु, उत्तमं वनं प्रविवेश।