ततः शुद्धः शम्भुः स्वं निवासस्थानं मन्दरं गत्वा, एकान्ते प्रविश्य, तत्र मनसा एकाग्रः, देवीसहितः तस्मात् हेतोः सन्नद्धः अभवत्। मन्दरे स्थितस्य शङ्करस्य रूपवर्णनं कर्तव्यं—सः तदा उग्ररूपं धारयन्, सर्वान् दानवान् सम्बोध्य एवमुवाच—“यो मद्रीपुत्रीं शीघ्रं मम समीपं आनयति, तस्य कामं दास्यामि।” तदा प्रह्लादः मेघनिनादनिभेन स्वरेण वाक्यमिदं प्रोवाच—“मम पिता त्रिनेत्रः देवः; तस्य हेतुः अपि श्रोतव्यः। पुरा मया महादेवः सुतार्थं पूजितः। सुतः अपि सुतकामः सन् भगवन्तं वचोऽब्रवीत्। तदा योगनिष्ठस्य सर्वं आवृत्य तमोऽभूत्। तदा दैत्य, एषः तव सुतः ग्राह्यः, यः तव योग्यः। सः पापात्मा अपि त्रैलोक्यजननीं इच्छिष्यति। तदा अहं स्वयमेव तस्य शरीरं शुद्धयिष्यामि। तव पिता अपि त्वां गृहीत्वा अधःलोकं गतः। नूनं शम्भुः, सर्वलोकगुरुः, अत्र तव पिता एव। त्वादृशः पापचिन्तनाय न मनः स्थापयेत्। अस्य भार्या अजिता; त्वं देवद्विषां श्रेष्ठ, न योग्यः। रुद्रं गणांश्च विजित्यैव सः कामः आज्ञेयः। मेरुं चोत्पाटयेत् सः, न तु त्रिशूलिनं जेतुम् अर्हति। हरः न जेतुं शक्यः—सत्यं सत्यं वदाम्यहम्। यः परदारकामनया मूढः सः स्वराज्येन सह नश्यति। तदा सः वीर्यवान् भृगुपुत्रं पुरोहितपदं दत्तवान्। शुक्रस्य कन्या आर्जा नाम्ना अभवत्। सः भृगुवर्यः तेन चिरकालं पूजितः तत्र स्थितवान्। तदा राजा समुपेत्य, तत्र सुन्दरी स्थिता आसीत्। venerable शुक्रः तदा दानुपुत्रस्य यज्ञकर्म कर्तुं गतः। तदा तं प्राहुः—“राजन्, गुरोः कन्या अविवाहिता स्थिताऽस्ति।” तदा वीर्यवान् प्रविश्य तां ददर्श, या अविवाहिता आसीत्। तदा यमबलप्रेरितः अन्धकः अद्भुतरूपेण उत्पन्नः। सः, हे राजन्, एकाकी अपि शुक्रशिष्यान् समीपं गतवान्, शक्तिमान् सन्। दानवः तं भ्रातृस्नेहेन सम्मान्य हृष्टः। तदा सः उवाच—“मां समालिङ्ग्य जलसेकं कुरु, तेन सन्तुष्टिं लभे।” “मम पिता कोपेन देवतान् अपि दग्धुं शक्नोति। त्वं धर्मेण भगिन्यसि; अहं तव पितुः शिष्यः। अद्य कामाग्निः मम देहम् दहति, सुकेशिनि। स्वयमेव गुरोः अनुमतिं याचस्व; सः नूनं तुभ्यं दास्यति। यद्युपयुक्तः कालः व्यतीतो भवति, विघ्नः जायते, शुभे। स्वयम् आत्मानं दातुं स्त्रियः न स्वातन्त्र्यं यान्ति, शक्ताः अपि। शुक्राज्ञया स्वजनैः, बन्धुभिः, सह गच्छ। यथा देवयुगे चित्राङ्गदायाः अभवत्, तद्वद् ...