बहूनि वर्षाणि अहं घोराणि तपांसि अचरं, शरीरं क्लेशयन्, पापक्षयार्थम्। अतः, हे द्विजश्रेष्ठ, अद्य अहं सत्यं तुष्टः अस्मि, हृदयं प्रमुदितं निर्मलात्मना नृत्यामीति। किंतु केवलं ताडनात् मे न आनन्दः, भवान् अपि प्रमत्तः इति। ततः सः तं नृत्यं उपरम्य, विस्मयाविष्टः सः नम्रभावेन श्रद्धया पादयोः प्रणम्य स्थितवान्। एष पवित्रः तीर्थः पृथिव्यां परमः, पृथुदकसमानः पुण्ये। सः सर्वदा धर्मनिधिः भूत्वा स्थातुं युक्तः, सरस्वतः पापमलापहः। सरस्वती मनोहराऽस्ति, विशालाप्लाविनी च। एते सर्वे पुण्यस्थानानि सोमपालफलदायकानि। यः तत्र स्नात्वा, सः महत् पुण्यं प्राप्य ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, यः सुलभः न भवति। कुरुक्षेत्रे प्रतिमां स्थाप्य, संयतात्मा ब्रह्मलोकं गतवान्। ततः शुद्धः शंभुः स्वस्थानं मन्दरं जगाम। एकान्ते प्रविश्य, समाधिना चित्तं योजयन्, देवीसहितः तत्र स्थितवान्। यद्यपि शंकरः मन्दरे स्थितवान्, तस्य रूपं वर्ण्यते। सः उग्रं रूपं धारयन्, सर्वान् दानवान् इदं वचनं अब्रवीत्— "यः मद्रीपुत्रीं शीघ्रं मम समीपं आनयति, तस्य कामं दास्यामि।" तदा मेघगम्भीरया वाचा प्रह्लादः इदं वचनं उवाच— "मम पिता त्रिनेत्रः देवः, अस्य हेतुः श्रोतव्यः। कदाचित् मया महादेवः पुत्रार्थं पूजितः। सुतः अपि पुत्रकामः सः भगवन्तं इदं वचनं उवाच। तदा योगस्थितस्य सर्वं आवृतं, अन्धकारं अभवत्।" "एष ते दैत्य, गृह्यताम्— स्वजनः, यः तव योग्यः। सः दुष्टः अपि त्रैलोक्यजननीं इच्छेत्। तदा अहं स्वयम् तस्य शरीरं विशुद्धं करिष्यामि। तव पिता अपि त्वां गृहीत्वा अधःलोकं गतवान्। नूनं शंभुः, सर्वलोकगुरुः, अत्र एव पिता। त्वं न पापे मनः स्थापयितुम् अर्हसि। एष तस्य भार्या अजिता, त्वं देवद्विषां श्रेष्ठः अपि न योग्यः। रुद्रं गणांश्च अजित्य, सा कामना अद्य सुलभा न भवति। सः मेरुं अपि उत्पाटयेत्, किन्तु त्रिशूलधारिणं न जयेत्। हरः न जेतव्यः— एष सत्यं, सत्यं उक्तम्।" "यः मूढः परदारकामः, सः स्वेन राज्येन सह विनष्टः। ततः सः बलवान् भृगुपुत्रं पुरोहितपदे अचिनोत्। शुक्रस्य कन्या आरजा नाम्ना आसीत्। सः भृगुप्रवरः तया पूजितः चिरकालं तत्र स्थितवान्। तदा राजा आगतः, सा सुशोभना तत्र स्थितवती। भगवतः शुक्रः दानुपुत्रस्य यज्ञार्थं गतः। तदा तत्र स्थितैः उक्तं— 'राजन्, गुरोः कन्या अविवाहिता अस्ति।' ततः सः बाहुसंपन्नः प्रविश्य, तां कन्यां अपश्यत्।" "तत्र मृत्युवेगेन दण्डरूपः अन्धकः उत्पन्नः। सः एकाकी अपि शुक्रशिष्येषु अपि समुपेयाय, बलशाली सन्।