सः सर्वलक्षणसम्पन्नः सर्वायुधधारी च अविनाशी बभूव। सः पुष्पमालया भूषितः, उरस्याः सर्पाभरणैः शोभितः, कट्यां पीतचर्मणा वेष्टितः आसीत्। महर्षे, तदा कपर्दशङ्खानां, गदायाः, कपालानां, घण्टानां, शङ्खानां च शब्दः प्रववौ। तदनन्तरं, पद्मासनस्थः ब्रह्मा चान्ये च, एकैकं दिशं समालोक्य, विनीताः प्रणम्य स्थिताः। ततोऽसौ तद् गृहित्वा शीघ्रं स्वाश्रमं कुरुक्षेत्रं प्रति जगाम। तं दृष्ट्वा सर्वे ‘नमः स्थाणवे’ इति ऊचुः, समुपविविशुः च। जगन्नाथ, जगति विक्षोभः जातः; त्वं प्रियातिथे, उत्तिष्ठ। इति श्रुत्वा सः विश्वव्यापी निर्मलः सहसा उत्थितः। देवैः सह इन्द्रेण च, सर्वे विनयेन प्रणम्य, सः तत्र आगतः। तव महाव्रतेन त्रयो लोकाः आच्छादिताः कम्पन्ते। ततः देवाः प्रमुदिताः स्वर्गं गताः, तेषां मनः एकाग्रं बभूव। तदा रुद्रः चिन्तयामास—कस्मात् भूमिः विक्षुब्धा इति। तदा सः घगवत्याः तीरे उशनसं तपो निधिं अपश्यत्। ब्राह्मण, शीघ्रं वद किमेतद् जगत् विक्षोभस्य कारणम्। त्रिनेत्र, मम पुनरुत्थानविद्यां ज्ञातुम् इच्छामि। तेन त्वं पुनरुत्थानविद्यां तत्त्वतः ज्ञास्यसि। तथापि समुद्रपर्वतगिरिसंवृतापि पृथ्वी चलति। तदा सः मङ्कननाम्ना मुनिं नृत्यन्तं अपश्यत्। तस्य वेगेन आहतायाः पृथिव्याः सगिरिः कम्पनम् अभवत्। तदा सः समीपं गत्वा पप्रच्छ—कस्मात् नृत्यसि? किम् इच्छसि? किमत्र तुष्टिः अस्ति? मुनिः उवाच—बहूनि वर्षाणि कठोराणि तपांसि आचरामि, शरीरं क्लेशयन्, पापक्षयाय। तेन, द्विजश्रेष्ठ, अद्य अहं परमं तुष्टिं प्रपन्नः, हृदयमुत्कण्ठितं निर्मलात्मना नृत्यामीति। केवलं ताडनेन मे न तुष्टिः, त्वं तु प्रमत्तः। ततः नृत्यं विरम्य, विस्मितः सः मुनिः विनयेन प्रणिपत्य पादयोः प्रणनाम। एष तीर्थः पृथिव्यां श्रेष्ठः, पृथुदकसमान् पुण्यफलदः। सदा धर्मनिधिः सर्वपापापहः सरस्वतः अस्तु। सरस्वती रम्या विस्तीर्णा बहुवारिणी प्रवहति। एते सर्वे पुण्यस्थलाः सोमपालफलदाः। यः तत्र स्नात्वा ददाति सः महत् पुण्यम् प्राप्य सुदुर्लभं ब्रह्मलोकं गच्छति। कुरुक्षेत्रे प्रतिमां स्थाप्य संयतः सः ब्रह्मलोकं प्राप्तवान्। ततः शुद्धः शम्भुः स्वगृहं मन्दरं जगाम। एकाकी प्रविश्य, एकचित्तः, तस्मात् कारणात् देवीसहितः अभवत्। यद्यपि शङ्करः मन्दरे वसति, तस्य रूपं वर्णनीयम्। सः उग्रं रूपं धारयित्वा सर्वान् दानवान् इत्युक्तवान्—यः मद्रीकन्यां शीघ्रं मम समीपं आनयेत्, तस्य कामं दास्यामि। तदा मेघस्वरेण प्रह्लादः वचनमुवाच—मम पिता त्रिनेत्रः देवः, तस्य कारणं शृणुत। पूर्वं पुत्रार्थं मया महादेवः पूजितः। पुत्रकामः पुत्रार्थं भगवतः समीपं वाक्यमुवाच। तदा योगस्थितस्य सर्वं आच्छन्नम्, तमसा आवृतम् अभवत्।