इन्द्रप्रमुखाः देवाः गुह्यं तपस्याः रहस्यं समारभ्य, पापविमुक्ताः सन्तः श्रीवासुदेवं देवेश्वरं समुपगम्य जग्मुः। ततो विधिपूर्वकं स्नानं कस्य कृत्वा, क्षीरादिभिः पदार्थैः, अस्माभिः कर्तव्यमिति पृष्टवन्तः। भगवतः शरीरस्थं योगबलं न द्रष्टुम् अशक्नुवन्तः, सत्यं ब्रूहि देवेश, महेश्वरः कुत्र स्थितः इति विविक्तम् अपृच्छन्। तदा मुरारिः दिव्यं लिङ्गं ऐश्वर्यस्य देवेषु प्रकटयामास। ते च नित्यं, स्थिरं, अक्षरं लिङ्गं क्षीरादिभिः स्नाप्य, बिल्वपत्रैः पद्मैः च भक्त्या पूजयामासुः। अष्टोत्तरशतं नामानि जपित्वा, नमः समर्पयामासुः। तदनन्तरं, तमः-अज्ञानसम्भूताः ये प्राणी योगबलं कथं प्राप्तवन्तः इति पृच्छन्। स महेश्वरः सर्वलक्षणैः युक्तः, सर्वायुधधारी, अक्षरः, हारैः भूषितः, उरः नागाभरणैः, कटि पितृकृष्णमृगचर्मणा आवृतः। तत्र महर्षे, कपर्दशङ्खानां, गदायाः, कपालानां, घंटानां, शङ्खानां च निनादः अभवत्। ततः पद्मनाभः अन्ये च एकैकं दिशं मनः स्थापयित्वा प्रणम्य भाषितवन्तः। तदनन्तरं, स तद् लिङ्गं गृहित्वा शीघ्रं कुरुक्षेत्रं स्वाश्रमं प्रति अभ्यधावत्। तं दृष्ट्वा सर्वे 'नमः स्थाणवे' इति उक्त्वा समुपविशत्। जगन्नाथ, लोकव्यग्रः अस्ति, उत्तिष्ठ प्रियातिथे इति आहुः। ततः सर्वव्यापी निर्मलः तद् श्रुत्वा त्वरितं उत्तिष्ठत्। स देवैः सह, इन्द्रेण च, विनीतैः नम्रैः आगतः। तस्य महाव्रतस्य आवरणेन त्रिलोक्याः व्यग्रता अभवत्। ततः देवाः हर्षपूर्णाः स्वर्गं गताः, मनः एकाग्रं कृत्वा। तदनन्तरं रुद्रः चिन्तयामास, 'कस्य हेतोः भूमिः व्यग्रता प्राप्तवती?'। स घागवत्याः तटे उशानां तपःकोशं दृष्टवान्। ब्राह्मण, शीघ्रं वद, लोकव्यग्रता कस्य कारणेन जाताः? त्रिनेत्र, पुनरुत्थानविद्यां ज्ञातुम् इच्छामि। तस्मात् पुनरुत्थानविद्यायाः सारं ज्ञास्यसि। तथापि, सागरैः, पर्वतैः, गिरिभिः परिवृतां भूमिं चलन्तीम् अपश्यत्। स मन्कननाम्ना ऋषिं नृत्यन्तं दृष्टवान्। तस्य वेगेन भूमिः पर्वतैः सह कम्पितवती। 'किमर्थं नृत्यसि? किम् अभिप्रायः? आगत्य वद; किम् तृप्तिः अत्र?' इति पृष्टवान्। स उत्तरमदात्—'बहूनि वर्षाणि कठोरं तपः कृत्वा, शरीरं कष्टेन योजयित्वा, पापक्षयाय यत्नं कृतवान्। तस्मात्, द्विजश्रेष्ठ, अद्य अहं तुष्टः, हृदयम् उल्लासितम्, शुद्धात्मा नृत्यति।' 'केवलं ताडनात् मे तृप्तिः नास्ति; वस्तुतः त्वं प्रमत्तः,' इति उक्त्वा। ततः नृत्यं समाप्त्वा, विस्मितः, विनयेन श्रद्धया च पादयोः नमस्कृत्य, अधोमुखः अभवत्। एष पुण्यतीर्थः पृथ्व्यां श्रेष्ठः, पृथुदकस्य तुल्यं फलम्। सदा धर्मनिधिः भूत्वा, सरस्वता पापापहारिणी भवतु। सरस्वती रम्या, विशालाः, जलसमृद्धा प्रवहति। सर्वे पुण्यतीर्थाः सोमपालफलप्रदाः। स महापुण्यं प्राप्य, ब्रह्मलोकं गमिष्यति, यः अत्यदुर्लभः। कुरुक्षेत्रे प्रतिमा स्थाप्य, संयतात्मा ब्रह्मलोकं प्राप्तवान्।