शशिनः अधिष्ठितः वृषभः तस्य मुखं घोषितः। यः त्रिशूलधारी दिवि स्थितः, तस्य मिथुनं बाहू उच्येते। सूर्यस्य राशिः, हे ब्रह्मन्, तस्य महात्मनः हृदयं कीर्तितम्। चन्द्रपुत्रस्य गृहम् द्वितीयं, यत् भगवतः उदरं स्यात्। शुक्रस्य द्वितीयं तुला, या नाभिः इति प्रतिष्ठिता। द्वितीयः वृश्चिकः, कालरूपिणः जननाङ्गं उच्यते। भगवतः जघन्युग्मं, हे अमरर्षे, एवं प्रसिद्धम्। धनिष्ठार्धं च शतभिष् च परमेश्वरस्य जानुनी। शनैश्चरस्य मुख्यं कुम्भराशिः, या जङ्घे स्थिते। गुरोः द्वितीयं मीनराशिः, यद् उभे पादौ। स दिवि स्थितः, विदारितः, दुःखचिन्तारहितः, तारकाभिरलङ्कृतदेहः। अथ तेषां स्वरूपाणि, स्वभावांश्च विस्तारतः कथय। तेषां गमनानि कथं, कुत्र च तिष्ठन्ति। तेषां गमनस्थानानि धान्यरत्नादिषु निश्चितानि। स सदा पुष्पवन्ति पुष्पेषु, तटेषु च सरसां सञ्चरति। भूमिः तस्य निवासः, क्षेत्राणि तस्य शरणम्। वीणावादने निपुणौ द्वौ, गायकनर्तककलाविदां मध्ये। द्वौ प्रसिद्धनाम्नौ, द्विरूपराशिसंज्ञितौ। क्षेत्रेषु, तडागेषु, एकान्ततीरदेशेषु च। स मृगयाग्रामेषु, पर्वतगुहासु, बिलेषु च वसति। स स्त्रीरमणस्थलेषु सञ्चरति, काश्ठवनान्तरे वसति। स, हे नारद, नगरमार्गेषु, आतिथ्यगृहेषु च निवसति। विषेषु, गोमये, कीटेषु, शिलासु च स दृश्यते। अश्वशस्त्रकुशलः, गजैर्युद्धेषु च धृतिमान्। स मकरः नद्यः सञ्चरति, सागरमध्यम् अधिवसति। कुम्भः द्यूतगृहेषु गच्छति, सुराविक्रयिणां गृहेषु स्थायि। स पुण्यस्थलेषु, देवब्राह्मणगृहेषु च वसति। एष गोपनीयः प्राचीनः रहस्यमयं न कस्यचित् प्रकाशयेत्। मया एष धर्म्यः पुण्यः पावनः पुराणोत्तमः पावकः कथा उक्ता, या पापं नाशयति, शुभदां च। तस्य पत्निः दक्षायणी आसीत्, सा पुत्रान् अजनि। हरिः कृष्णश्च सदा योगाभ्यासनिरतौ। तौ सौम्यौ तपः कुर्वन्तौ, प्राचीनवृषस्वभावौ। गङ्गायाः विस्तीर्णे तटे, तौ परमब्रह्मनिष्ठौ गृहे स्थितौ। तयोः तपसा पीडितयोः, हे ब्रह्मन्, इन्द्रः उद्विग्नः अभवत्। स श्रेष्ठाः अप्सरः, रम्भादिकाः, तं महाश्रमं प्रेषयामास। स वसन्तेन सह तत्राश्रमं गतः। बदर्याश्रमे प्राप्तः, यथेष्टं क्रीडितवान्। तदा द्रुमाः सदा पत्रशून्याः, भूमिम् आलिङ्ग्य शोभन्ते स्म। हे मुनि, वसन्तसिंहः आगतः, पलाशपुष्पैः शोभितः। वसन्तः हसितवान्, मल्लिकाकुसुममालया विभूषितः।