कथं च, वैशाखमासः प्रथमं पत्रं स्मृतः। ततः ज्येष्ठमासः द्वितीयं पत्रं कथ्यते। आशाढमासः तृतीयं पत्रं स्मृतः, श्रावणमासः चतुर्थं पत्रं स्मृतः। भाद्रमासः अपि पञ्चमं पत्रं इति कथ्यते, आश्वयुजमासः षष्ठं पत्रं स्मृतः। कार्तिकमासः सप्तमं पत्रं स्मृतः, मार्गशीर्षमासः अष्टमं पत्रं स्मृतः। पौषमासः नवमं पत्रं निर्दिष्टः, मागमासः दशमं पत्रं इति कथ्यते। फाल्गुनपत्रं एकादशं श्रेष्ठं इति श्रुतम्। द्वादशं पत्रं केशवस्यैव इति निश्चितम्। एवं परमेश्वरः त्रिविधव्यूहैकस्वरूपः परिभाषितः। मुनिश्रेष्ठ, यं ज्ञात्वा मृत्युः न भविष्यति। स चतुर्भुजः, सुशरीरः, श्रीवत्सलाञ्छनः, अव्ययः। सः सहस्रवदनसम्पन्नः, दीप्तिमान्, भूतसर्गसंहारकारणः। द्विभुजः, माल्यधरः, सृष्टिकर्ता, आदिपुरुषः च। तदा मरीच्यादयः सहस्रशः उत्पन्नाः। ततः पापात्मा मुरः, मृत्युनाऽनुज्ञातः, पुनः तं चतुर्भुजं समुपजगाम। तदा सः उवाच—"अद्य त्वया सह युद्धं करिष्यामि" इति। देवशत्रुविनाशनः उत्तरं प्रादात्। स मुह्यन् पुनः पुनः "कथम्? कुत्र? कस्य?" इति वदन्, विक्षिप्तचित्तः, पतितः। देवाः तं छित्वा दुःखात् विमुक्ताः, पद्मनाभं प्रभुं स्तुतवन्तः। अतः बलवान् नृसिंहः मुरारिः इति प्रसिद्धः अभवत्। ततः ते देवाः नमित्वा, जगद्विक्षोभकारणं देवं प्रार्थयन्तः ऊचुः। स भगवान् स्थितः, यावत् चराचरं जगत् विक्षिप्यते। तत्र न देवः, न वृषभः, न देवी, नन्दिनः अपि दृष्टः। विष्णुः महातेजाः तान् मोहितदृष्टीन् देवांश्च अभिषिञ्चत्। ते ऊचुः—"गिरिजापतिं देवानां प्रभुं न पश्यामः" इति। तदा विश्वरूपः भगवान् तान् उवाच—"यूयं देवम् अपराधितवन्तः। अतः त्रिशूलधारेण विवेकः अपहृतः।" "अतः, शरीरशुद्ध्यर्थं, दिव्यदृष्टिप्राप्तये च, भक्त्या, देवाः क्षीरशतकलशैः स्नानं कुर्युः। षोडशशुद्धपञ्चगव्यकलशाः विहिताः। ततः, एकशताष्टद्रोचनया देवाय अभिषेकः कार्यः। बिल्वपत्रैः, पद्मैः, धत्तूरपुष्पैः, दिव्यचन्दनेन च पूजनं कुर्यात्। अगुरु, कालेय, चन्दनैः धूपं दद्यात्। एवं कृत्वा, देवानां प्रभुं पश्येयुः, अन्यथा न। एषा विधिः सर्वदा शरीरशुद्धिदायिनी।" "त्रिदिनानि उष्णघृतपानं वा, वायुभोजनं वा कर्तव्यम्। प्रतिदिनं षट्पलानि घृतस्य पानं विधीयते।