तदा स दानवः ब्रह्माणं वरं याचितवान्। स च वरं प्रार्थितवान्—मम हस्तस्पर्शेन अमृतोऽपि मर्त्यः स्यात्। एवं वरप्राप्तः स महाबलश्च मूरो देवानां गिरिं जगाम। नारद, तेन दैत्येन तुल्यबलं कोऽपि युद्धं न चकार। स्वयम् इन्द्रः अपि तेन सह समरं कर्तुं न निश्चितवान्। स तु मूः प्रवेशमाकरोत्, तं वारयितुं न कश्चित् शक्तः। तदा स दानवः सहस्राक्षं प्रति—"युद्धं कुरु, अथवा स्वर्गं परित्यज," इति उक्तवान्। इन्द्रः स्वर्गराज्यं परित्यज्य, पृथिव्यां विचरन् अभवत्। स महातेजाः सर्वैः स्वबन्धुभिः, देवैः पुत्रेण च सह, स्वर्गे स्थित्वा, महान् भोगान् अन्वभवत्। स्वर्गे तं मूर्म् उपलभ्य, पुण्यात्मानः यथोचितं हृष्टाः भवन्ति। एकदा स मूः एकः एव हस्तिनं समारुह्य सरयूं नदीं प्रति जगाम। तत्र स रघुं नाम यजमानं दृष्टवान्। तदा स दानवः उक्तवान्—"यावद् यज्ञः न निरस्तः, तावद् त्वया देवाः न पूजनीयाः।" तदा तत्र महातपाः ब्राह्मणः वसिष्ठः, मुनिश्रेष्ठः, उक्तवान्—"यदि तं हन्तुम् इच्छसि, तर्हि अन्तकम् अपि संयमय। यद्येष विजितः, समस्तां पृथिवीं जिताम् मन्यस्व।" ततः स धर्मराजं दण्डधरं जेतुं जगाम। स महिषं आरुह्य केशवं समीपमगच्छत्। स च उक्तवान्—"गच्छ, तं महाऽसुरं मम प्रेषय।" एतस्मिन्नन्तरे मूः दानवः पुरीम् आगतः। तत्र तं पृष्टवन्तः—"किं कर्तासि, दानवराज?" अन्यथा अद्य ते शिरः छित्त्वा भूमौ पातयामि। जित्वा तं संयमयिष्यामि, न संशयः। स च उक्तवान्—"श्वेतद्वीपे योऽविनाशी तिष्ठति, स मां संयमयति। अहं तत्र गमिष्यामि, संयमने सिद्धः। तत्र भगवान् विष्णुः, लोकनाथः, विश्वसारः, निवसति।" तदा उक्तम्—"ये धर्मानुगाः नराः, तान् त्वं न संयमय; यदा संयमः उचितः, तदा युद्धं कुरु।" यत्र जनार्दनः चतुर्भुजः शेषतल्पे विश्राम्यति, स सर्वव्यापी, किञ्चित् अव्यक्तः इति कथ्यते। शृणु, कथं स चतुर्भुजो जगन्नाथः ब्रह्मणः सदृशः। अव्यक्तः वासुदेवः द्वादशदलः इति स्मृतः। के ते द्वादशदलाः? नामानि कथय। सनाथ् कुमारः एतत् श्रुत्वा, मम आख्यातवान्। स त्वां अपि उक्तवान्; त्वं तु क्रमशः मम आख्याहि। मुनिश्रेष्ठ, त्वं योगशास्त्रविचारकः अभवः। तृतीयः सनकः नाम, चतुर्थः सनन्दनः। पञ्चशिखं योगिनं तपो निधिं दृष्ट्वा, स गर्वमुक्तः, महायोगे स्थितः, कपिलादिभिः सेवितः।