अन्धकस्य पतितं दृष्ट्वा, शतरूपा रात्रिवद् दीप्तिमती बभूव। तं पतितं दैत्यदानवश्रेष्ठाः दृष्ट्वा, सर्वे विस्मयम् आपन्नाः। तेषां आक्रोशं श्रुत्वा, गणाधिपतिर्हरः स्थिरोऽभवत्। स शक्तिम् आदाय, महाबलः गणेश्वरः इन्द्रवत् प्रज्वलितः आसीत्। तदा देवी स्वस्वरूपेभ्यः उवाच—"यथेष्टं गच्छत।" "यूयं उद्यानवनादिषु निवासं कुरुत।" "वृक्षेषु ओषधिषु च भ्रमित्वा, क्रमशः अम्बिकायै नमः कुरुत।" अन्धकः स्वबलं पराजितं दृष्ट्वा, शीघ्रं पातालं प्रति पलायितः। स कामबाणैः आहतः, गौरीं स्मरन्, रात्रौ निद्रां न प्राप, कामबलात् अभिभूतः। ततः ब्रह्मन्, कथय कि अन्धकस्य युद्धं कथं अभवत्; एतत् श्रोतुम् उचितम्। तस्मात् कालात्, स दीप्तिहीनः, बलक्षयः दृष्टः। तपस्यैः हेतोः, स श्रेष्ठः बुद्धिमान् मनः एकाग्रं कृतवान्। पर्वतं रक्षकं कृत्वा, भूमौ विचरन् आसीत्। महाशङ्खमेखलां कटिप्रदेशे धारयन्, एकदिनं वृक्षेषु, पर्वतशिखरेषु, नद्यां च वासं कृतवान्। केवलं वायुभोजनं कृत्वा, नवशतवर्षाणि एकपदे स्थित्वा तपः अकरोत्। हिमवतः विस्तीर्णे रम्ये स्थले, शिलातले, सा दीप्तिमती जटामध्ये भूमौ उपविश्यति स्म। तत्र केदाराख्यं पुण्यतीर्थं प्रादुरभवत्, यः पुण्यवृद्धिकरः, पापनाशकः, मोक्षदायकः। यत्र संयताः पुरुषाः तव तीर्थं जलं पिबन्ति, तेषां हृदयपद्मे लिङ्गं नूनं प्रकटते। पितृभ्यः श्राद्धं अक्षयम्, न संशयः; मृतस्य पुनर्जन्म न भवति, अक्षयम् आप्नुवन्ति। केदारः पुरुषान् शुद्धयति, यथा त्रिनेत्रस्य वचनम्। सूर्यकन्या कालिन्द्याः स्नानं कर्तुम्, पापनाशिनीं देवीं, शततीर्थैः परिवृतां, प्लक्षजाम् अपि स्नानं कृत्वा, हरः द्रुपदाख्यां गायत्रीं जले जपितवान्। संवत्सरः समग्रः गतः, तु प्रभुः बहिर्न निःसृतः। तारेषु नक्षत्रैः सह भूमौ पतितानि। "सर्वेषां लोकानां कल्याणम् भवतु" इति ऋषयः प्रार्थनां जपन्ति स्म। तद् दृष्ट्वा, "किम् इदम्? जनाः उद्विग्नाः, संशयं प्राप्ताः," इति ऊचुः। "सर्वे वयं चक्रगदाधरं द्रष्टुं युक्ताः," इति उक्त्वा, ब्रह्मणा अग्रे नेतृत्त्वे, ते मुरारेर् गृहम् अगच्छन्। "राक्षसो वा, दैत्यः वा, राजा वा—तत् कथ्यताम्।" "राक्षसो वा, दैत्यः वा, राजा वा—तत् कथ्यताम्।" "युद्धे विष्णुना कथं हतः—तत् वद।" "एषा कथा अद्भुता, पुण्यकरी, पापनाशिनी।" स युद्धे दितिपुत्रान्, शस्त्रधारिणः, देवश्रेष्ठं प्रति स्थितान् अपश्यत्। स अजितं महाबलिं ब्रह्माणं पूजयामास।