ततः कोपाविष्टः स वीरः बाहू प्रसार्य महेश्वरं प्रति वेगेन अभिपतितवान्। शङ्करः तं वीरं उभाभ्याम् बाहुभ्याम् गृहीत्वा, एकेन हस्तेन धारयन् स्थितवान्। तस्य अङ्गुलिभ्यः सर्वतः रक्तधाराः निर्गच्छन्ति स्म। स तं निरन्तरं घूर्णयामास, यथा सिंहः हरिणशिशुं घूर्णयति। तस्य बाहवः शिथिलिताः, स्नायवः संयोजनेभ्यः च विरुद्धाः अभवन्। पुनः पुनः स रथेश्वरं प्रति "इह आगच्छ कपालिन्" इति आह्वयन् आह। शिरसा आघातेन तस्य दन्ताः भूमौ पतिताः। स भूमौ मूर्च्छितः पतितवान्, यथा गिरिः वज्राघातेन पतति। द्वौ भीषणौ नेत्रौ कृत्वा स वृषध्वजं निरीक्ष्य, तं भूमौ न्यपतयत्, सर्वदेवान् कम्पयन्। ततः सर्वे देवाः प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा तस्थुः, हे मुनिश्रेष्ठ। क्रोधेन स सर्वान् देवासुरान् दग्धुम् इच्छन् दृष्टवान्। हरं दृष्ट्वा भयात् अन्ये यमालयं गच्छन्ति स्म। तृतीयेन नेत्रेण दृष्टमात्रेण ते भस्मीकृताः अभवन्। स भयात् दक्षिणदिशया सह व्याकुलगतिः आकाशं प्रति पलायितः। पशुपतास्त्रं गृहीत्वा, महेश्वरः कालरूपेण स्थितवान्। अर्धेन स्वरूपेण आकाशे स्थितः शर्वः कालस्वरूपः वर्णितः। तस्य स्वरूपं च तत्त्वं च विस्तरेण कथनीयम्। केन, हे मुनिश्रेष्ठ, आकाशः व्यापितः, लोकहितकामेन? मेषराशिः, मङ्गलक्षेत्रम्, कालरूपस्य शिरः उच्यते। वृषभः, सोमाधिपः, तस्य मुखं घोषितम्। मिथुनराशिः तस्य आकाशस्थितस्य त्रिशूलधरस्य बाहवः कथिताः। सूर्यराशिः, हे ब्रह्मन्, महात्मनः हृदयं कीर्तितम्। चन्द्रपुत्रस्य गृहं द्वितीयं, यत् भगवतः उदरमिति। शुक्रस्य द्वितीयं तुलाराशिः, यत् नाभिः उच्यते। द्वितीयं वृश्चिकराशिः कालरूपस्य गुप्ताङ्गम्। भगवतः जघन्युग्मं, हे अमरमुनि, एवं कीर्तितम्। धनिष्ठार्धं च शतभिष्यर्धं परमेश्वरस्य जानुनी। शनिदेवस्य प्रधानगृहं कुम्भराशिः, यत् जङ्घा निश्चितम्। गुरोः द्वितीयं मीनराशिः, यौ चरणौ। आकाशे स्थितः, व्यथाविहीनः, चिन्ताविहीनः, ताराभिः शोभिताङ्गः अभवत्। तेषां स्वरूपं च तत्त्वं विस्तरेण कथनीयम्। तेषां गमनानि केन प्रकारेण, केषु स्थलेषु तिष्ठन्ति। तेषां गमनस्थानानि धान्येषु, रत्नेषु, च अन्येषु वस्तुषु। स पुष्पेषु सदा सञ्चरति, सरःतीरेषु च। तस्य वासः भूमौ, क्षेत्राणि तस्य शरणम्। वीणावादनकुशलयुग्मं, गायकेषु, नर्तकेषु, कलाविदेषु च। द्विरूपसंख्यातं युग्मं, द्विस्वभावराशिः प्रतिष्ठितः। क्षेत्रेषु, जलाशयेṣu, एकान्तनदीतीरेषु च। स शिकारिपल्लिषु, पर्वतगुहायाम्, गुहासु च वसति।