सः स्वजनस्य घातकः कथं भवेत् इति चिन्तयन् तत्र स्थितवान्। ततः देवाः समीपम् आगत्य तम् ऊचुः—“महिषं पर्वतं च शूलम् आघात्य देवकार्यं साधय।” तदा सः विचारयन्—“मातुः पौत्रः, मातुलस्य पुत्रः, भ्राता, भ्रातुः पुत्रः—एते कथं हन्युः?” इति। किन्तु, परं मातुः परमेश्वर्याः इच्छानुग्रहात्, पापिनः अपि स्वर्गं गच्छन्ति। अपराधिनः अपि न हन्तव्याः, विशेषतः पूज्याः आचार्याः वृद्धाः च। सः पुनः उक्तवान्—“यदा राक्षसः गुहात् निर्गच्छति, तदा शूलम् आघात्य शत्रुं हनिष्यामि।” अन्ये तं प्रत्युवाचुः—“त्वं मम तुल्यः न; किमर्थं एवं वदसि? शृणु, हरिणा पूर्वं उक्तं वचनम्।” पूर्वं अपि नमुचिः, मम अनुजः, हतः। अतः पावकदत्तेन शूलम् आघात्य वीर्यं दर्शय। तदा यौवनः कम्पमानः शतकत्रुम् प्रति वचनम् उक्तवान्। “यः मां निन्दति, तस्य निश्चितं बुद्धिः नास्ति।” ततः गृहः उक्तवान्—“आगच्छ, आगच्छ! यदि बलवान् असि, युद्धं कुरु।” यः क्रौञ्चपर्वतस्य प्रदक्षिणं शीघ्रतरम् करोति, सः विजयी। यः पादैः गतः, सः प्रदक्षिणं अपि अधिकं शीघ्रं अकरोत्। ततः गुहः स्थित्वा उक्तवान्—“मूढ, किमर्थं स्थिता असि?” पूर्वं एतत् त्वया न कृतम् इति बालः शक्रम् प्रति उक्तवान्। तत् प्राप्त्वा, ते महेशं, ब्रह्माणं, माधवम् प्रति उक्तवन्तः। पर्वतं पृष्टवान्—“पूर्वं कस्य द्वारा प्रदक्षिणं कृतम्?” पर्वतं पुनः पृष्टवान्—“पूर्वं कस्य द्वारा प्रदक्षिणं कृतम्?” पर्वतः उक्तवान्—“त्वया कृतं, ततः गुहः अनन्तरं कृतवान्, हे गोत्रभित्।” ततः कुटिलः शूलम् आघात्य महिषेण सह आघातवान्। गुहेन हतः महिषः दृष्ट्वा ब्रह्मा, इन्द्रः, रुद्रः, अश्विनौ, वसुश्रेष्ठः च स्वर्गं गतवन्तः। चक्रपाणिना निरुद्धः, शीघ्रं बाहुभिः आलिङ्गितः, सः उक्तवान्—“गुरो!” हरिः, सर्पवर्गवैरिः, शीघ्रं कुमारम् शिखण्डिनं च स्वर्गं नीतवान्। “मम भ्राता, मातुलस्य पुत्रः, मया विजितः; अतः स्वदेहं क्षीणं करिष्यामि।” अग्हवतीनदीस्नानेन हरं भक्त्या दृष्ट्वा सूर्यसमः भविष्यसि। स्नात्वा देवपूजां कृत्वा, सूर्यवद् दीप्तिमान्, सः हरस्य निकेतनं पर्वतं गतवान्। तत्र वृषध्वजं पूजयन्, हरः तेन तुष्टः, वरम् दत्तवान्। “यथा हस्तेन प्रतिमां छिन्द्यात्, तथा बाणेऽपि प्रभुत्वं दत्तुं प्रभो दत्वा।” बाणस्य बाहुवीर्यं यः वर्धितम्, तद् निश्चितं छिन्ध्येत्। पादौ पतित्वा, हर्षेण नमः कृत्वा, हरात् प्राप्तं वरं निवेदितवान्। क्रौञ्चस्य मृत्यु: शरणागतस्यार्थे अभवत्, पापं नाशयन् पुण्यं वर्धयन्। अनन्तरं पृष्टवान्—“कस्य द्वारा दैत्याधिपः बाणेन विद्धः?” सः वीरः, युद्धे अजितः, मित्रेषु, ब्राह्मणेषु, दरिद्रेषु, दुःखितेषु च समः। पातालकेतुः चन्द्रशकलसमानया शीघ्रया बाणेन पृष्ठे आघातितः। कस्य द्वारा कुमारः तं दैत्यं पर्णशरेण हन्ति? पातालकेतुः मूढत्वेन तपः विघ्नं कृत्वा ध्यानं च बाधितवान्। ततः आकाशं निरीक्ष्य दीर्घं, उष्णं, गम्भीरं श्वासं मुमोच। तस्य बलवान् अश्वः एकस्मिन दिवसे सहस्रयोजनानि गन्तुं शक्नोति। ततः तपस्वीवत् स्थितः, महर्षिः दैत्यं अभ्यगच्छत्, कुमारः तं बाणैः विद्धवान्। एवं कथायाः प्रवाहः शास्त्रवाक्यैः अनुरूपः।