सैन्ये समारे, एकचूडया तेन सम्यक् प्रहारेण महाशस्त्रैः विदारितः स तु मैनाकगिरिवत् न कम्पितः। तयोः महाबलयोः सैन्यसमूहान् कम्पयन्तयोः अपि न चचाल। तं विजित्य, स सशस्त्रः कुमारं प्रति वेगेन अग्रे गतः। तदा क्रुद्धः सुकक्राक्षः चक्रं उत्थाप्य दानुपुत्रं मार्गे स्थितवान्। ततः, हे ब्रह्मन्, तयोः द्वयोः आशु, कौशलपूर्वकं, अद्भुतं युद्धं अभवत्। सुकक्राक्षः स्वं चक्रं असुरे प्रति प्रक्षिप्य अयोधयत्। तदा दैत्याः उच्चैः आक्रन्दन्तः—“हाहा! महिषासुरः हतः!” इति। रक्ताक्षः शतबद्धमुष्टिभिः चक्रं प्रहारयामास। स बलवान् अपि, सहजेन शरेण स्थिरः कृतः। तद् दृष्ट्वा महाबलः मकराक्षः गदापाणिः पलायितः। स अपि तस्मिन्युद्धे सम्मिलितः, उच्चभावः सन् लज्जितः अभवत्। बाणः अपि, मकराक्षेण आहतः, पृष्ठं दत्त्वा पलायितः। दैत्यः खड्गं उत्थाप्य गणेश्वराणां भीतः अभ्यधावत्। अन्ये दैत्याः युद्धे पराजिताः, भीता स्कन्दं शरणं गच्छन्ति। तं दृष्ट्वा स्कन्दः शूलं हृदि प्रक्षिप्य, स जीवसङ्घातः भग्नः भूमौ पतितः। स दुष्टः रणभूमिं परित्यज्य दिमाचलनाम्नि पर्वते गच्छति। भीतः तेन घोरं गुहं प्रविष्टः, यत्र गणाः युद्धे दोषिणः हन्ति। स शिखामणि-पक्षिणं मयूरं आरोह्य, महिषासुरं हन्तुं प्रययौ। कैलासं परित्यज्य, हिमाचलं गत्वा, क्रौञ्चं अगच्छत्, गुहं प्रविष्टः। तत्र स चिन्तयामास—“कथं स्वबन्धुं हन्तुं शक्यं?” इति। तदा ते समीपं आगत्य ऊचुः—“शूलं प्रहर महिषे पर्वते च; देवकार्यं साधय।” “मातुः पौत्रः, भ्राता, भ्रातृपुत्रः वा कथं हन्तव्यः?” इति स चिन्तयामास। तथापि, परममातुः इच्छायाः अनुगमनं कृत्वा, पापिनः अपि स्वर्गं यान्ति। अपराधिनः अपि न हन्तव्याः, विशेषतः पूज्यगुरवः वृद्धाः च। “यदा दैत्यः गुहात् निर्गच्छति, तदा शूलेन शत्रुं हनिष्यामि।” इति स उक्तवान्। “त्वं मम मतात् न अधिकः; किमर्थं एवं वदसि? शृणु, यद् हरिना पूर्वं उक्तम्।” नामुचिः, मम अनुजः, पूर्वं हतः। पावकप्रदत्तेन शूलेन वीर्यं दर्शय, तं हन। तदा युवान् कम्पमानः शतकत्रुम् उक्तवान्। “यत् त्वं मां उपालपसि, नूनं त्वं न बुद्धिमान्।” तदा गृहः उक्तवान्—“आगच्छ, आगच्छ! यदि बलवान् असि, युद्धं कुरु।” यः क्रौञ्चपर्वतस्य प्रदक्षिणं शीघ्रतरं करोति— स पादयात्रया अपि अधिकं शीघ्रं प्रदक्षिणं कृतवान्। ततः गुहः स्थित्वा उवाच—“मूढ, किमर्थं स्थिता असि?” पूर्वं त्वया न कृतम्—इति बालः शक्रं प्रति उक्तवान्। ततः तं प्राप्त्वा, ते महेशं, ब्रह्माणं, माधवं च उक्तवन्तः। पर्वतं पृष्टवान्—“पूर्वं कस्य प्रदक्षिणं कृतम्?” पुनः पर्वतं पृष्टवान्—“पूर्वं कस्य प्रदक्षिणं कृतम्?” तव कृतानन्तरं, गुहः अपि कृतवान्, हे गोत्रभित्। एवं युद्धे, वीरस्य साहसम्, गणेश्वराणां विजयः, स्कन्दस्य धर्मनिष्ठा च प्रकटितम्।