इन्द्रः यथा वज्रवृष्ट्या महतीः शैलान् पतयति, तथा स तान् शत्रून् निर्भर्त्स्य विव्याध। सः वेगेन गदाम् परिवर्त्य, शत्रून् बलात् निपातितवान्। महाबलः सः प्रचण्डेन प्रहारेण रथं च रथिनं च भस्मसात् कृतवान्। वज्रसारैः प्रहारैः सः महाबलः तान् निपातितवान्, हे मुनिवर। लुण्ठनपूर्वकं दैत्यान् तेषां वाहनैः सह निपात्य, रणभूमौ दानवान् युद्धमदोत्कटान् विदारयामास। ततः महिषासुरः च तारकः सेनापतिः च पलायितवन्तः। ते सर्वतः तम् परिवृत्य, क्रुद्धा युद्धाय समुपस्थिताः। षोडशाक्षः त्रिशूलेन, शतशीर्षः उत्तमखड्गेन च, बन्धुदत्तः च शूलप्रहारैः दैत्यस्य शिरसि प्रहारं कृतवान्। तदा अपि सः ताडितः न कम्पितः, मैनाकशैलवत् स्थितः। एकचूडा तेन सह युद्धे तम् जघान, परमास्त्रैः विदारितः च। तौ द्वौ महाबलिनौ अपि, सेनां कम्पयन्तौ, न विचलितौ। विजित्य तम्, सः सशस्त्रः कुमारं प्रति समुत्पत्य प्रधावितवान्। सः क्रुद्धः चक्रं समुत्क्षिप्य, दानुपुत्रस्य मार्गं निरोद्धुम् उद्यतः। ततः, हे ब्रह्मन्, तौ द्वौ शीघ्रं कौशलपूर्वकं अद्भुतं च युद्धं कृतवन्तौ। सुकक्राक्षः स्वचक्रं असुरे समुत्सृज्य प्रेषितवान्। तदा दैत्याः उच्चैः शब्दं कृतवन्तः—"हाहा! महिषः हतः!" इति। रक्ताक्षः तं चक्रं शतबाहुभिः प्रहारैः निवारितवान्। सः महाबलः अपि, लघुशरेण निश्चेष्टः कृतः। एतत् दृष्ट्वा, महाबलः मकराक्षः गदां गृहीत्वा पलायितः। सः अपि तस्मिन्युद्धे सम्मिलितः, उच्चैश्चेतनः सन् अपि लज्जितः अभवत्। बाणः अपि, मकराक्षेण ताडितः, पृष्ठतः पलायितवान्। दैत्यः, उन्नतखड्गः, गणेश्वराणां भीतः पलायितः। अन्ये च दैत्याः, युद्धे पराजिताः, भयात् स्कन्दं शरणम् उपगतवन्तः। तं दृष्ट्वा, स्कन्दः शूलप्रहारैः तस्य हृदयं विदार्य, प्राणभूतानि भग्नानि कृत्वा भूमौ पतितवान्। सः पापात्मा रणभूमिं परित्यज्य, दिमाचलनाम्नि पर्वते गतवान्। भीतः सन्, तत्र भीषणगुहां दुर्गं प्रविश्य, गणैः युद्धे दोषिनः निहताः। ततः, सः शिखिपिच्छधारिणं मयूरं आरुह्य, महिषासुरवधाय प्रस्थितः। कैलासं परित्यज्य, हिमाचलं प्राप्तवान्, ततो क्रौञ्चं गत्वा गुहां प्रविष्टः। सः चिन्तयामास—"कथं स्वबान्धववधः मया कर्तव्यः?" इति, तत्र स्थित्वा विचारयामास। ते उपसृत्य ऊचुः—"शूलप्रहारैः महिषं पर्वतं च जहि; देवकार्यं साधय।" किं मातामहो, भ्राता, भ्रातृपुत्रः वा हन्तव्यः? तथापि, पराशक्त्या मातुः वचनेन, पापिनः अपि स्वर्गं यान्ति। अपराधिनः अपि न हन्तव्याः, विशेषतः पूज्यगुरवः वृद्धाश्च। यदा दैत्यः गुहात् निष्क्रान्तः, तदा शूलेन रिपुं हनिष्यामि। त्वं मत्समः नास्ति; किमर्थं एवं भाषसे? शृणु हरेः पूर्वं उक्तवचनम्। नमुछिः, मम अनुजः, पूर्वं हतः। अग्निदत्तेन शूलेन तं हन, स्ववीर्यं दर्शय। स युवान् कम्पमानः, शक्राय एतद्वचनं प्रोवाच।