तत्र, महर्षे, दैत्याः स्वबलसमन्विताः समाययुः, आयुधानि गृहीत्वा। ते सहसा समारुह्य, मातृगणस्य भीमसेना अपि अग्रे प्रस्थिताः। तदा कोपसंरक्तः रुद्रः शत्रुसैन्यं पशुपतिना पशूनिव निपातितवान्। सः कराभ्यां परशुं गृहीत्वा सर्वान् महाऽसुरान् निहन्ति स्म। स विस्फारितमुखः रथान् गजान् अश्वान् च समं क्षिपन्, वाहनानि चालकैः सह समुत्पाट्य, महोदधौ अपातयत्। सः शूलपाणिः मन्त्रिवत् राजानं निगृह्णन्, तान् दैत्यदनवान् द्विधा त्रिधा च बहुधा च चकर्त। तत्र तत्र दानुजानां शयानानां चयाः मृतवत् दृश्यन्ते स्म। स वीरः असुरान् सह अश्वैरथगजैः निपातयामास। इन्द्र इव वज्रवृष्ट्या महाशिलाः निपातयेत्, एवं सः तान् निपातितवान्। स द्रुतं गदां परिभ्रम्य शत्रून् बलात् प्राहरत्। स महाबलः रथं रथिनं च शक्त्या भस्मीचकार। वज्रसारैः शरैः तान् निपातयामास, महर्षे। लुण्ठनकर्मणा दैत्याः सह वाहनैः निपातिताः। स संग्रामे रणरोषविसृष्टान् दानवान् विदारयामास। तदा महिषासुरः तारकश्च सेनापतिः पलायितौ। तं सर्वतः परिवृत्य ते कोपसंरक्ताः युद्धं चक्रुः। षोडशाक्षः शूलेन, शतशीर्षः उत्तमखड्गेन, बन्धुदत्तः शूलेन दैत्यस्य शिरसि प्राहरत्। स ताडितोऽपि न चचाल, मेनकापर्वत इव। एकचूडा तं निहत्य, परमास्त्रैः विदारितवान्। तौ महाबलौ अपि न व्यचालेतां, सेनायाः कम्पनं कृत्वा। तं विजित्य, स आयुधधारी कुमारं प्रति प्रधावितवान्। स कोपात् चक्रं उद्धृत्य, दानुपुत्रस्य मार्गे स्थितवान्। ततः, ब्रह्मन्, तयोः युद्धं शीघ्रं कौशलयुक्तं च अद्भुतं समभूत्। सुकक्राक्षः स्वचक्रं असुराय ससर्ज। तदा दैत्याः उच्चैः चुक्रुशुः—"हाहा! महिषासुरो हतः!" रक्ताक्षः शतबद्धमुष्टिभिः चक्रं निपातितवान्। स बलवान् अपि, सुलघुशरेण स्थिरः कृतः। ततः, तद्विदित्वा, महाबलः मकराक्षः गदां गृहीत्वा पलायितः। स अपि तस्मिन्युद्धे सम्मिलितः, महात्मा अपि लज्जितः बभूव। बाणः अपि, मकरनेत्रेण ताडितः, पृष्ठतः पलायितः। असुरः, खड्गं उत्तोल्य, गणेश्वरात् अपसरन् धावितः। अन्येऽपि असुराः, पराजिताः, भीताः, स्कन्दं शरणं जग्मुः। तं दृष्ट्वा स्कन्दः शूलपातेन हृदयम् विदार्य, प्राणभूतानि भग्नानि भूमौ पातितवान्। स दुष्टः रणभूमिं परित्यज्य, दिमाचलाख्यं पर्वतं गतः। स भीतया, भीषणां गुहां प्रविष्टः, यत्र गणाः युद्धे दुष्कृतिनः निहन्ति। तदा, शिखिपिच्छलाञ्छितं मयूरं आरोह्य, महिषासुरवधाय प्रस्थितः। कैलासं परित्यज्य, हिमाचलम् अगच्छत्, ततः क्रौञ्चं, गुहां प्रविष्टवान्।