नरपतिं प्रति तदा अहं न जानामि कः स पुरुषः येन मया बाणः प्रेषितः। सः तु तस्मादाश्रमात् अन्तर्धाय, मम पृष्ठतः अन्वगच्छत्। तस्मात् भयात् अहं दक्षिणसागरं प्राप्तवान्। केचित् मेघनिनादवत् गर्जन्ति, अपराः तेषां प्रत्युत्तरं गर्जन्ति। अन्ये सुवर्णायुधधारिणः सन्तः, 'अद्य तारकं हन्याम' इति वदन्ति। तं महोदधिं परित्यज्य, अहं भयवशात् पतितः। तस्मात् भयात् सः स्वं हिरण्यपुरं पूर्णतः परित्यक्तवान्। एवं वचः श्रुत्वा, अन्धकः मेघस्वानं इदं वचनं अब्रवीत्। महिषः च तारकः च बाणः च बलिनां प्रमुखाः, स्वस्वसैन्यैः सह युद्धाय निर्गच्छन्। तत्र मुने, दैत्याः स्वबलैः सहिताः, आयुधधारिणः, समागताः। ते सहसा आक्रम्य, मातृगणानां भीषणसेना अपि अग्रे गतवती। कोपाविष्टः रुद्रः शत्रुसैन्यं पशुपालकः पशूनिव निघ्नन्। सः कराभ्यां परशुं गृहित्वा सर्वान् महासुरान् निहन्ति। सः विगतोमुखः रथान् गजान् अश्वांश्च एकत्र प्रक्षिपन्। सः वाहकैर्युतान् वाहनान् समुद्रे अपातयत्। मन्त्रिवत् शस्त्रपाटवे शस्त्रं प्रगृह्य तान् दैन्यं कृत्वा निघ्नन्। दैत्यदानवान् द्विधा त्रिधा बहुधा च विदारयन्। तत्र तत्र दानवशरीराणां पुञ्जाः मृतवत् शयाना दृश्यन्ते। वीरः तान् असुरान् तेषां अश्वैः रथैः गजैः च सह निघ्नन्। सः इन्द्र इव वज्रवृष्ट्या महाशैलान् पतयन्, तान् निहन्ति। सः गदां वेगेन भ्रमयन् शत्रून् बलात् निपातयत्। अतिवेगेन रथं रथिनं च भस्मीकृतवान्। वज्रसन्निभैः पातैः सः तान् निपातयन्, मुनिवर। लुण्ठनकर्मणा दैत्यांश्च तेषां वाहनैः सह निघ्नन्। रणमद्यपानैः दानवान् संग्रामे विदारयन्। ततः महिषासुरः तारकः च सेनापतिः पलायितवन्तौ। सर्वतः तं परिवृत्य कोपेन युद्धं कृतवन्तः। षोडशाक्षः त्रिशूलेन, शतशीर्षः उत्तमखड्गेन, बन्धुदत्तः शूलेन दैत्यस्य शिरसि प्राहृत्य। सः ताडितः अपि न कम्पितः, मेनाकगिरिरिव। एकचूडा तं हत्वा, श्रेष्ठास्त्रैः विदारितवान्। तौ बलिनौ अपि न कम्पितौ, सेनां कम्पयन्तौ। तं जित्वा, सः आयुधधारिणः कुमारं प्रति धावन्। क्रुद्धः सुदर्शनं प्रगृह्य, सः दानुपुत्रस्य मार्गं अवरुध्य। तदा ब्रह्मन्, तयोः युद्धम् आसीत् शीघ्रं कौशलयुक्तं अद्भुतं च। सुकक्राक्षः स्वं चक्रं असुरे प्रास्य। तदा दैत्याः उच्चैः चुक्रुशुः—'हतोऽयं महिषः' इति। रक्ताक्षः शतपाणिभिः चक्रं निपातितवान्। सः बलवानपि, सहजेन बाणेन स्तम्भितः।