सा, यस्य नमस्कारः मया सदृशैः जनैः सम्यक् कृतः, तस्यै नमः। यः ते कथ्यते, स महात्मा गरुडध्वजः, तस्योपरि कोऽपि नास्ति; वयं सर्वे च देहधारिणः तस्मात् उच्चतरः न स्मः। स तु अच्युतं प्रति अनुमतिं याचमानः, विनयेन हस्तौ संज्ञाय स्थितः। शुभं कर्म कृत्वा, देवः तस्य अनुमतिं ददौ। द्विजश्रेष्ठ मुने, त्वं एतत् शिखिध्वजाय मम कृते व्याख्यातुम् अर्हसि। स्कन्दस्य विजयाय महिषासुरवधाय च, अजः विष्णुः चक्रपाणिः शुभं ददातु। पावकः, मयूरवाहनाय, ते शुभं ददातु। काव्या च शनैश्चरः सदा शुभं ददातु; शनैश्चरः सौम्यं ददातु। मृकण्डु: तस्य पुत्राश्च, सप्तर्षयः च सदा ते शुभं ददातु। यक्षाः, पिशाचाः, वसवः, किन्नराः — एते जाग्रत् प्राणीः — ते शुभं ददातु। भूतगणाः महाबलाः, तेषां नायकाः सदा सज्जः, ते शुभं ददातु। बहुपादिनः तव शुभं ददातु, अपादिनः च रक्षां ददातु। पश्चिमं पाशी रक्षतु, उत्तरं लक्ष्मामशुः। वायुः वायव्यं रक्षतु, शिवः च ईशानं रक्षतु। मुसती, हलधारः, चक्रपाणिः, धनुष्मान् च, तु मध्यदिशः रक्षन्तु। माधवः, सामगानरवः, महात्मा, सर्वतः रक्षतु। सर्वदेवान् नमस्कृत्य, स भूमेः उत्थितः। यः यथाकामं रूपं धारयितुं शक्नोति, ते युवकं पक्षिणां रूपेण अनुवर्तन्त। बलवान् स्कन्दः सह, असुरवधाय उत्सुकः, तैः सह गच्छन्। वीराः महाबलाः, शीघ्रं भूमिं गच्छन्तु। ते तत्र शीघ्रं पतन्तः, भीमं शब्दं कृतवन्तः। समुद्रस्य विवरेण पातालं, असुरालयं, प्रविश्य। विरोचनः, जम्भः, कुजम्भः, असुरः च तत्र। 'किमेतत्?' इति चिन्तयित्वा, शीघ्रं अन्धकं प्रति गच्छन्ति। असुरा विह्वलाः, तं शब्दं दृष्ट्वा, परस्परं मन्त्रयन्ति, नारद। तदा पातालकेतुः, असुरेशः, रसातलं आगतः। अन्धकं समीपं गत्वा, दुःखयुक्तं वचनं उक्तवान्। यत्नं कृत्वा, बलात्, तं नाशयितुं प्रयत्नं कृतवान्। राजन्, यस्य प्रति बाणं प्रेषितवान्, तं न जानामि। स आश्रमात् अदृश्यः, पश्चात् मम अनुगतः। तस्य भीतिः, दक्षिणसागरं प्राप्तवान्। केचित् गर्जन्ति, केचित् प्रत्यगर्जन्ति। अन्ये सुवर्णायुधैः, 'तारकं अद्य हन्याम' इति वदन्ति। महोदधिं त्यक्त्वा, भयात् पतितः। तस्य भीतिः, हिरण्यपुरं स्वं पूर्णतया त्यक्तवान्। तानि वचनानि श्रुत्वा, अन्धकः मेघस्वनं प्रति इदं प्रोवाच। महिषः, तारकः, बाणः च, बलिनां श्रेष्ठः, स्वैः अनुयायिभिः सह, युद्धाय रणभूमिं अगच्छन्।