मयूरं तु स्वं पुत्रं महाजवं चारुणं ताम्रचूडं च पुत्ररूपेण दत्तवान्। हरिः त्रिशूलधारी दिव्यं मालां दत्तवान्; मघवान् हारभूषितः कण्ठाय ध्वजं दत्तवान्। भवेन सेनापतित्वं दत्तं तेन, स सूर्यवत् तेजस्वी महात्मा बभूव। स भक्त्या भवं गिरिजां पावकं शुचिं च प्रणम्य, ब्रह्माणमपि नमस्कृत्य वाक्यमिदं व्याहरत्— "भवतामनुग्रहेण महिषं तारकं च शत्रूं विजयिष्यामि। अधुना ब्रह्मणा सह मम अनुमतिः दीयताम्। देवा विसृम्भिताशा मुखं निरीक्षन्ते।" स दक्षिणहस्तेन गृहित्वा स्कन्दमभितः प्रायात्। "विश्ववन्द्यं विष्णोः दिव्यपादौ नतिः क्रियते। या देवी मया सदृशैः प्रणम्यते, स च महात्मा, यस्य गरुडध्वजः कीर्त्यते, तस्मात् परो नास्ति; वयं सर्वे चान्ये च नोत्कृष्टाः।" स अच्युतं सविनयं प्राञ्जलिः अनुमतिं याचमानः स्थितवान्। तदा देवः शुभकृत्यं कृत्वा स्वीकृत्य अनुमतिं दत्तवान्। "द्विजश्रेष्ठ! त्वं मे शिखिध्वजायैतत् सम्यग्व्याख्यातुमर्हसि। स्कन्दस्य जयाय महिषासुरवधाय च, अजः विष्णुः चक्रपाणिः श्रेयः ददातु। पावकः मयूरवाहनाय श्रेयः ददातु। काव्या शनैश्चरश्च सर्वदा श्रेयः ददातु; शनैश्चरः शुभं ददातु। मृकण्डुश्च तस्यापत्याश्च सप्तर्षयश्च सदा श्रेयः ददुः। यक्षाः पिशाचाः वसवः किन्नराश्च नित्यं जाग्रतः श्रेयः ददुः। भूतगणाः तेषां च नायकाः सदा सज्जाः श्रेयः ददुः। बहुपादेभ्यः श्रेयः, अपादेभ्यः अपि रक्षां। पश्चिमं पाशी रक्षतु, उत्तरं लक्ष्मामशुः। वायुः वायव्यां दिशं, शिवः ऐशान्यां दिशं रक्षतु। मुसती हलधरश्च चक्रपाणिः धन्विनश्च पार्श्वदिशः पान्तु। माधवः सामगानरवः श्रीमाञ्श्च सर्वतः पातु।" सर्वान् देवान् प्रणम्य स भूमेः समुत्थितः। ये कामरूपिणः ते तरुणं स्कन्दं पक्षिरूपं गृहीत्वा अन्वगच्छन्। बलवान् स्कन्देन सह महासुरवधाय उत्सुकाः। "वीर्यवन्तः शीघ्रं भूमौ अवतारयध्वम्!" इत्युक्त्वा ते वेगेन गच्छन्तः भीमं शब्दं चक्रुः। ते समुद्रस्य विवरेण पातालं दानवानां निकेतनं प्रविश्य, विरोचनं जम्भं कुजम्भं चासुरं सह समागच्छन्। "किमेतत्?" इति चिन्तयित्वा शीघ्रं अन्धकं प्रति जग्मुः। तेन शब्देन विघ्निताः दानवाः समाहिताः सन्देहं चक्रुः, हे नारद! तदा पातालकेतुः दानवराजः रसातलं प्राप्तवान्। स अन्धकं समीपं गत्वा दुःखितः वचनं प्रोवाच— "मया यत्नः कृतः स बलात् तं नाशयितुम्।