सप्तसारस्वताः चत्वारः अद्भुताः मातरः दत्तवन्तः। नागतीर्थेन एकचूडा दत्ता, कुरुक्षेत्रेण पलासदा समर्पिता। पादपावनः सः चुण्डीं, भैण्डीं, योगभैण्डीं च अददात्। शकघण्टा, शतानन्दा, ओलूखला, मेखला च तेन दत्ताः। सः सुषमां, एकचूडां, देवीं धमधमां च अददात्। सूनक्षत्रा, कद्रुला, सुप्रभाता, मुंगलां च तेन समर्पिताः। कोटरामूर्ध्वणी, श्रीमती, बहुपुत्रिका च तेन दत्ताः। सूपला, मधुकुम्भा, ख्यातिः, परा दहदहा च तेन समर्पिताः। सन्तानिका, विकलिका, चतुर्देशस्थिता च क्रमशः तेन दत्ताः। रौद्रा, कर्कटिका, तुण्डा च तेन दत्ताः, श्वेततीर्थेन एतानि समर्पितानि। सः स्वं पुत्रं मयूरं, महाजवं, अरुणं, ताम्रचूडं च पुत्ररूपेण अददात्। हरिः त्रिशूलधारी मालां दत्तवान्, मघवाँ हारभूषितः कण्ठाय ध्वजं दत्तवान्। भवेन सेनापतित्वं दत्तं, सः सूर्यसमप्रभः महात्मा बभौ। ततः भक्त्या भवाय, गिरिजाय, पावकाय, शुचये च प्रणम्य, ब्रह्माणं नमस्कृत्य सः वाक्यम् उवाच— "भवतां प्रसादेन महिषं तारकं च रिपून् विजेष्यामि। अद्य मम ब्रह्मणा सह अनुमतिः दीयतां।" देवाः तस्य मुखं पश्यन्ति, आशाः क्षीणाः। सः तद् दक्षिणहस्तेन गृहीत्वा स्कन्दं समीपं जगाम। "विष्णोः दिव्यपादौ, ये लोकसम्मानिताः, पूजय। यां मया इव जनैः नमस्कृत्य, यः गरुडध्वजः महात्मा उच्यते, तस्मात् परो नास्ति; वयं च सर्वे चान्ये देहिनः नातिवर्तन्ति।" सः अच्युतं कृताञ्जलिः अनुमतिं याचमानः तस्थौ। शुभकर्म कृत्वा देवेन अनुमतिः दत्ता। "द्विजश्रेष्ठ! त्वं मम कृते शिखिध्वजाय एतत् व्याख्यातुमर्हसि। स्कन्दस्य विजयाय, महिषासुरवधाय, अजन्मा विष्णुः चक्रपाणिः कल्याणं ददातु। पावकः मयूरवाहनाय कल्याणं ददातु। काव्या, शनैश्चरः च सदा कल्याणं ददातु; शनैश्चरः शुभं ददातु। मृकण्डुः तस्य अपत्यानि, सप्तर्षयः सदा च कल्याणं ददुः। यक्षाः, पिशाचाः, वसवः, किन्नराः च तव कल्याणं ददुः। भूतगणाः, तेषां नायकाः च सदा सज्जाः तव कल्याणं ददुः। बहुपादेभ्यः कल्याणं, अपादेभ्यः अपि रक्षणं। पश्चिमे पाशी रक्षतु, उत्तरं लक्ष्मामशुः। वायुः नैऋत्यां रक्षतु, शिवः ईशान्यां च। मुसती, हलधारी, चक्रपाणिः, धनुर्धरः च दिशः रक्षन्तु। माधवः सामगानरवसमन्वितः, महात्मा, सर्वतः रक्षतु।" एवं सर्वान् देवतान् प्रणम्य, सः पृथिव्याः उत्तस्थौ। ये कामरूपिणः, ते बालं अनुगम्य, विहगाकृतयः अभवन्।