शिशुः तदा अङ्गुष्ठं मुखे स्थापयित्वा, मेघवर्षमिव अश्रूणि मुमोच। स्वयमेव समीपं यावतः, तं शिशुं शरवणशय्यायां स्थितं दृष्टवन्तः। "अहं पूर्वम्! अहं पूर्वम्!" इति तस्य कृते स्तन्यं याचमानाः ताः कृत्तिकाः। सर्वाः कृत्तिकाः स्नेहेन, तं शिशुं स्तन्येन पाययामासुः। सः बलवतां श्रेष्ठः जातः, कर्त्तिकेय इति ख्यातिं प्राप। तदा केचन पृष्टवन्तः—"कियान् तव पुत्रः, गुहे?" देवानां पतिः स्वपुत्रं प्रति उवाच—"न अहं जानामि, कः गुहः इति।" एषः शरवणशय्यायां जातः बालः, त्रयाणां बलं भवति, हे त्रैलोक्यनाथ। तस्मिन्नन्तरे, कुठिला शीघ्रवहने मेषे आरूढा, तं दृष्टवती। स उवाच—"शरवणशय्यायां जातः एषः शत्रोः वधाय जातः।" तदा स्वेच्छया कर्मसु प्रवृत्तः जनार्दनः, तयोः विवादमानयोः समीपं गतवान्। तौ उचतुः—"रुद्रशुक्रयोः पुत्रस्य निर्णयार्थं वयं आगताः।" यदा देवानां पतिः यथोक्तं विज्ञापयति, तदा संशयं विना तत् कर्तव्यम्। सर्वे मिलित्वा पप्रच्छुः—"नारद, कस्य पुत्रः एषः?" स रोमाञ्चिताङ्गः गिरिजां प्रति उवाच—"भाग्येन, भाग्येन!" यः यस्य समीपं स्तन्यं याचते, स तस्यैव पुत्रः भविष्यति। अहं, कुठिला, प्राज्ञः पावकः च मिलित्वा, तं कृत्तिकागर्भे शिशुं दृष्टवन्तः। तदा योगी चतुर्वपुः जातः, षण्मुखः बालः अपि षड्वक्त्रः आसीत्। कुठिला उपसृत्य, महासेनः अग्निं प्रति गतः। पावकः, देवानां पतिः, परमं हर्षं अनुभूतवान्। ततो हरिः आगत्य, तान् समुपगम्य, नियमानुसारं वचनं उक्तवान्—"एषः कुठिलायाः पुत्रः कुमारः इति प्रसिद्धः। मम पुत्रः इति गुह इति स्मृतः। सः महासेनः, होतारः पुत्रः; शरवणस्य पुत्रः शारद्वतः इति ख्यातः। षड्वक्त्रत्वात्, महाबाहुत्वात् च, षण्मुखः इति गीयते।" सः स्मृत्वा, देवैः सह, शीघ्रं आगच्छत्। पावकं हृष्टं, कुठिलां च, कृत्तिकाः च दृष्ट्वा, सर्वे तं दीप्तिमन्तं, सूर्यसमानतेजसं, नेत्राणि दग्धुमिव तेजसा षण्मुखं अपश्यन्। "भगवन्, त्वया, देवीना च, अग्निना च दिव्यं कार्यं कृतम्।" "कुरुक्षेत्रे सरस्वत्यां षण्मुखस्याभिषेकं कुर्मः।" "सः महिषं, भीषणं तारकं च हन्तु।" इत्युक्त्वा, कुमारं सह, पुण्यस्थलं कुरुक्षेत्रं जग्मुः। तत्र ऋषिगणैः सह, तस्याभिषेकाय प्रयत्नं अकुर्वन्। शुभैः ओषधिभिः, विविधरूपैः, गन्धयुक्तैः, तं अभिषिञ्चन्। गन्धर्वेश्वराः गीतानि गायन्तः, अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः। सा कुठिला, स्निग्धभावेन, पुनः पुनः शिशुं गोदामाधाय, शिरसि चुम्बनं चकार। सा अदितिरिव देवानां माता, इन्द्रस्य कृते यथा, शोभां प्राप। पावकः, कृत्तिकाः, कुठिला च विश्रुताः, चत्वारः प्रमथान्, इन्द्रसमबलान्, तस्मै ददुः।