गणेशः अपि सशक्त्या हलं निरुद्धवान्। खगध्वजः कोपसमन्वितः सन् चक्रं विरभद्राय प्राहिणोत्। तदा देवाधिपतिः मत्स्यरूपधारी त्रिशूलं परित्यज्य, मधुमिव तद् चक्रं प्रति वेगेन अभ्यधावत्। मुरारिः गणपतिं उपसृत्य, बलात् भूमौ चिक्षेप। तस्मिन्नेव समये तस्य मुखात् रक्तधारा स्रवन् चक्रं निरुद्धम्। ततः हृषीकेशः चक्रं गृहीत्वा पुनः विरभद्राय प्राहिणोत्। स तु पराजयं वसुदेवाय निवेदयामास। तदा अक्षरः परमेश्वरः सर्प इव क्रुद्धः अभवत्। निर्दिष्टे स्थले सः शस्त्रधारी स्थितः। त्रिशूलधारी शङ्करः क्रोधारुणनयनः सन् यज्ञवाटिकां प्रविष्टवान्। स विनाशकर्ता दक्षस्य यज्ञमण्डपं प्रविश्य, ऋषिप्रवरः भीतिम् अपद्यत। तस्मात् स्थलात् निवर्त्य सः कुटिलमाम्रवृक्षे निलीनः स्थितवान्। सा अपि सीता सरस्वती नाम नदीश्रेष्ठा अभवत्। कन्दिशिकाः शङ्करं उपगम्य लयं प्राप्तवन्तः। स यज्यशेषं भोजनं च लब्ध्वा, आकाशं उत्पत्य स्वस्थानं गतवान्। ते पुष्पैः अर्घ्यं कृत्वा, अञ्जलिं बद्ध्वा, विनताः तस्थुः। सा इन्द्रादीन् देवेश्वरान् कृपणया विलपन्ती अभवत्। बहवोऽमृताः ताडनैः पतिताः। अन्ये देवाः इत्यादयः तस्य नेत्राग्निना विनष्टाः। स कोपात् बाहू प्रसार्य महेश्वरं प्रति वेगेन अभ्यधावत्। शङ्करः तं उभाभ्यां बाहुभ्यां गृहीत्वा, एकेन हस्तेन धारयामास। तस्य अङ्गुलीभ्यः सर्वतो रक्तधाराः वहन्त्यः। सः तं पुनः पुनः सिंहः हरिणशावकमिव परिभ्रमयामास। तस्य बाहवः शिथिलाः, स्नायु-सन्धयः च विदीर्णाः। सः पुनः पुनः 'आगच्छ कापालिन्' इति रथेश्वरं आह्वयत्। मुष्टिना ताडितः तस्य दन्ताः भूमौ पतिताः। स वज्राहतशैल इव मूर्च्छितः भूमौ अपतत्। तदा सः विकटदृष्ट्या वृषध्वजं अपश्यत्। तं भूमौ चिक्षेप, सर्वान् देवतान् कम्पयन्। ततः ते सर्वे विनम्राः अञ्जलिं बद्ध्वा तस्थुः। स कोपात् सर्वान् देवासुरान् दग्धुम् उद्यतः। हरं दृष्ट्वा अन्ये भीताः यमालयं जग्मुः। तृतीयनेत्रदृष्ट्या क्षणेन ते भस्मीकृताः। सः दक्षिणदिशया सहितः विह्वलगतिः आकाशं प्रति पलायितः। तदा महेश्वरः पाशुपतास्त्रं गृहीत्वा कालस्वरूपः अभवत्। अर्धरूपेण आकाशे स्थितः शर्वः कालस्वरूपत्वेन वर्ण्यते। तस्य स्वरूपं लक्षणं च सम्यक् वक्तव्यम्। केन, हे महर्षे, लोकहितकाम्यया आकाशं व्याप्नोत्? मेषराशिः, भूमिः च मंगलस्य, तस्य कालमयस्य शीर्षमित्युक्तम्।