एतत् सततं भक्तैः श्रोतव्यं, दैत्यनाशनं श्रीभगवता उक्तम्। अथ ब्रह्मन्, त्वं मम भक्तः सन्, एतद् विस्तारतः कथय। नारद! कुमारकुमारस्य कार्त्तिकेयस्य कीर्तिः समन्तात् व्यप्य वर्धिता। तस्य प्रभावात् महातेजाः पावकः अग्निदेवः विजितः। तेन शीघ्रं प्रेषितः सन्, स ब्रह्मलोकं गतः। तत्र तां दृष्ट्वा स उवाच—"हे कुटिला, एतत्तेजः सहनं अत्यन्तदुष्करम्। अतः एषः बालकः त्वया ग्राह्यः, स ते सौभग्यदायकः भविष्यति।" तदा स महानदीं प्रति उवाच—"मम कृते अग्निं जले निक्षिप।" ततः मांसास्थिमज्जाशोणितशुक्रत्वचः सर्वं तस्मिन्नेव क्षिप्तम्। तस्य सुवर्णबीजस्य प्रभावात् स पावक इति लोकेषु कीर्त्यते। तस्मिन्काले सा नदी ब्रह्मसदनं प्राप्तवती गर्भं धारयामास। तां दृष्ट्वा ब्रह्मा पप्रच्छ—"कच्चित् ते गर्भः सम्यगधिष्ठितः?" सा उवाच—"महाबाहो, अद्याहं तं गर्भं धारयितुं न शक्नोमि, अतः मयि स निक्षिप्तः।" तत्र गर्भकालः प्रवर्तते, स कदापि न पतितः। अस्ति महद् उग्रं स्थलं शरवणं नाम, योजने शतं विस्तीर्णम्। तत्र दशसहस्रवर्षेभ्यः परं बालकः जातः। ततः पर्वतनन्दिनी तत्र आगत्य सहजं गर्भं परित्यक्तवती। मन्त्रबलात् कुटिला अपि जलस्वरूपा जाता। तत्र अन्ये वृक्षमृगपक्षिणः निवसन्ति। तत्र बालकः उदितार्कतेजसा, कमललोचनः, जातः। स अङ्गुष्ठं मुखे स्थापयित्वा, घनघोषेण रोदिति स्म। तं शरस्तम्बे स्थितं बालकं ताः स्वयमेव समीपं प्राप्ताः दृष्ट्वा। ताः कृत्वा—"अहमग्रे! अहमग्रे!" इति दुग्धं दातुं स्पर्धन्ते। सर्वाः कृत्तिकाः स्नेहात् तं बालकं पाययामासुः। स बलानां श्रेष्ठः कार्त्तिकेयः इति प्रसिद्धिं लब्धवान्। देवराजः पप्रच्छ—"गुहस्य तव पुत्रः कियत्?" देवराजः पुत्रं प्रति—"न जानामि कः गुहः?" इति उवाच। शरस्तम्बे जातः बालकः त्रयाणां शक्तिः, त्रैलोक्यनाथ। कुटिला शीघ्रगजेन तं दृष्टवती। अथ स उवाच—"शरस्तम्बे जातः बालकः शत्रोः विनाशाय भवति।" तदा यथेष्टकर्मा जनार्दनः तयोः विवादं दृष्ट्वा। तौ उचतुः—"रुद्रशुक्रयोः पुत्रनिश्चयार्थं एषः विवादः।" यदा देवराजः निर्णयं करिष्यति, तदा निःसंशयं तत् कार्यं कुरुत। ते सर्वे संगम्य—"नारद, कस्य पुत्रः अयम्?" इति पप्रच्छुः। नारदः रोमाञ्चितः गिरिजां प्रति—"भाग्येन! भाग्येन!" इति उवाच। यं प्रति बालकः स्वयं गच्छेत्, स एव तस्य पुत्रः भविष्यति। अहं, कुटिला, प्राज्ञः पावकः च सह गत्वा, तं कृत्तिकागर्भे बालकं दृष्टवन्तः। योगी स बालकः चतुर्व्यूहः जातः, षडाननः अपि बाल्ये स्थितः। कुटिला तं समीपं गता, महासेनः अग्निं प्रति जगाम।