सदा तव स्तुतिं, बलं, पुष्पाणि च यः समर्पयति, तस्य दुःखं वा अपमानः वा नास्ति। तव कृपया सुरशत्रुषु युद्धे परमं विजयम् अहम् प्राप्तवान्। दुष्टस्वप्नानां विनाशः निश्चितं भविष्यति, नात्र सन्देहः; तव इच्छानुसारं अन्यं वरं वरय। पुनः त्वं देवशत्रून् दग्ध्वा, अग्निवद् दीप्तशरीरा भविष्यसि। त्वं अन्धासुरविनाशननिष्ठा, लोकेषु चर्चिका इति प्रसिद्धा। विप्रचित्तिः, लवणः, शुम्भः, निशुम्भः, दशदंष्ट्रः च — एते सर्वे त्वया नाशिताः। अनन्तसत्यशक्तिसंयुक्तया शाकम्भरीरूपेण अहम् देवांश्च धारयिष्यामि। दुष्टकर्मणः दैत्याः हत्वा, पुनः देवालयं प्रतिपत्स्यामि। महालीरूपं धृत्वा, जीवविनाशनानन्तरं पुनः स्वर्गं गमिष्यामि। सर्वभूतान् विसर्ज्य, देवी आकाशे गतवती, सिद्धगणैः अनुगता। एतत् भक्तैः सदा श्रोतव्यम्; एषा राक्षसानां विनाशिनी कथा भगवता उक्ता। ततः नारदः ब्रह्मणं उवाच — "हे ब्रह्मन्, त्वं मम भक्तः; अतः एतत् विस्तारतः कथय।" नारदस्य प्रश्नानन्तरं ब्रह्मा उवाच — "कुमारस्य, अर्थात् कार्तिकेयस्य, यशः वर्धितम्।" तेन कारणेन, हे ब्रह्मन्, महातेजस्वी पावकः अग्निदेवः विजितः। तेन त्वरया प्रेषितः, ब्रह्मलोकं गच्छति। तत्र ताम् दृष्ट्वा, स उवाच — "हे कुटिला, एषः तेजः सहनाय अत्यन्तं कठिनः। अतः एषं शिशुं स्वीकुरु; तव सौभाग्याय स भविष्यति।" ततः महानदीं प्रति उक्तवान् — "मम कृते अग्निं वार्यां क्षिप।" मांसं, अस्थि, रक्तं, मज्जा, अन्त्राणि, शुक्रं, त्वक् — पावकस्य सुवर्णबीजेन स सर्वेषु लोकेषु 'पावकः' इति गीयते। तदा सा ब्रह्मलोकं प्राप्तवती, गर्भं धारयामास। ताम् दृष्ट्वा ब्रह्मा पृष्टवान् — "किम् तव गर्भः सुसंस्थितः?" सा उवाच — "हे महात्मन्, अद्य अहम् तं गर्भं धारयितुं न शक्नोमि; मयि अद्य स्थापितः।" गर्भस्य कालः प्रवर्तते; कदापि पतितः न। शरवणं नाम महातिव्रं स्थलं अस्ति, शतयोजनविस्तृतम्। दशसहस्रवर्षेभ्यः अनन्तरं बालः जन्म लभते। ततः पर्वतानन्दिनी आगत्य, सहजं गर्भं त्यक्तवती। मन्त्रशक्त्या कुटिला जलमयी अभवत्। तत्र अन्ये वृक्षाः, पशवः, पक्षिणः वासिनः आसन्। बालः, उदयार्कसदृशतेजसा, पद्मलोचनः, जातः। स अङ्गुष्ठं मुखे स्थापयित्वा, मेघवत् रुदितवान्। तं शिशुं, शरवणशय्यायाम् स्थितम्, स्वयमेव आगत्य दृष्टवन्तः। "अहम् प्रथमः! अहम् प्रथमः!" इति तं पयः याचन्ति। सर्वाः कृतिका मातृकाः, स्नेहान्विता, तं शिशुं पाययामासुः। स बलश्रेष्ठः कार्तिकेयः इति प्रसिद्धः अभवत्। "गुहस्य पुत्रः कियत्?" इति पृष्टम्। देवेशः पुत्रं प्रति उवाच — "अहम् न जानामि गुहः कः।" शरवणशय्यायां जातः बालः त्रयाणां बलं, हे त्रिलोकनाथ। कुटिला शीघ्रं मेषमारुह्य तं दृष्टवती। स उवाच — "शरवणशय्यायां जातः बालः शत्रुपुत्रविनाशाय।" एवं शास्त्रवाक्यानुसारं, देवीर् देवैः सह, कार्तिकेयस्य जन्म, तस्य यशः, तस्य कृत्यं च, सर्वं विस्तारतः उक्तम्।