शिवा सा तदा कुण्डलाभूषितं शिरः शरेण छित्तवती। यथा महाऋण्वा महासेनः बकं हन्ति, तथैव महिषः पातितः। ततः ते सर्वे महद्गिरिं समुपेत्य, विनयेन प्रणम्य, देवीं प्रति स्तुतिपराः वाक्यानि ऊचुः— "नमस्ते हरिहरराज्यप्रदायिनि, यजमानकृत्यसिद्ध्यै नमः। नमो महिषासुरविनाशिन्यै, हरिहरभास्करसंस्तुतायै च। नमः संसारदुःखनाशिन्यै, त्रिशूलधारिण्यै, नमो नारायणी चक्रपाणये। वज्रधारिण्यै गजध्वजायै च नमः, कौमारी मयूरवाहिन्यै नमः। गर्दभारूढायै सर्वदुःखनाशिन्यै, विश्वरूपिण्यै नमः। सर्वव्यापिन्यै त्रिनेत्रायै पुनःपुनः नमः, वरप्रदायिन्यै प्रसन्ना भव। दुरदर्शे नारसिंह्याः सिंहनादाय नमः, वज्रधारिण्यै इन्द्राण्यै, मारी चर्मवसनायै, कपालमार्गनन्दिन्यै, सिद्धयोगिन्यै च नमः। ये त्वां सदा स्तुवन्ति बलं पुष्पं च समर्पयन्ति, तेषां कदापि दुर्भाग्यं नास्ति, न चापमानः। तव प्रसादात् सुरशत्रुषु संग्रामे परमं जयम् अहं प्राप्तवान्। दुष्टस्वप्ननाशश्च निश्चितं भविष्यति, न संशयः; इच्छया त्वया अन्यं वरं वृणु। पुनः देवद्विषः त्वं दहिष्यसि, देहस्तव वह्निसमप्रभः। अन्धासुरविनाशनरता त्वं चर्चिका नाम्ना लोकेषु प्रसिद्धा। विप्रचित्तिः लवणः शुम्भनिशुम्भौ दशनश्च— अनन्तसत्यबलयुता देवी सह, शाकम्भरीरूपेण सुरान् धारयिष्यामि। पापकर्मणः दैत्यान् हत्वा, पुनः देवानां धाम आगमिष्यामि। महालीरूपं धारयित्वा, प्राणविनाशं कृत्वा, पुनः स्वर्गं यास्ये। एवं सृष्टिम् विसर्ज्य, सा देवी दिवं जगाम, सिद्धगणैः अनुगम्यमाना। एषा कथा भक्त्या सदा श्रोतव्या; एषा दानवारिनाशिनी भगवता प्रोक्ता।" ततः नारदः उवाच— "हे ब्रह्मन्, एतद्विस्तरेण मे कथय, त्वं मयि भक्तिमानसि।" ब्रह्मा उवाच— "नारद, कुमारकुमारस्य कार्तिकेयस्य कीर्तिः वर्धिता। तस्मात् महातेजाः अग्निदेवः विजितः। तेन शीघ्रं प्रेषितः, स ब्रह्मलोकं गतः। तां दृष्ट्वा उवाच— 'कुटिलायै, एतत्तेजः सहनं दुष्करम्। अतः एषः शिशुः त्वया स्वीकृतव्यः, स ते शुभदः भविष्यति।' स तदा महानदीं प्रति उवाच— 'मम कृते अग्निं जले निक्षिप।' मांसं, अस्थि, रक्तं, मज्जा, अन्त्रं, शुक्रं, च त्वक्— स्वर्णबीजस्य कारणात् स लोकेषु पावकः इति गायते। तदा सा ब्रह्मलोकं प्राप्तवती गर्भं धारयामास। तां दृष्ट्वा ब्रह्मा पप्रच्छ— 'कच्चित् गर्भः सुस्थितः?' सा उवाच— 'अद्य गर्भं धारयितुं न शक्नोमि, तेन मयि निक्षिप्तम्।' गर्भकालः प्रवर्तते, स कदापि न पतितः। तत्र शरवणं नाम महत्तप्तं स्थानं, शतयोजनविस्तीर्णं। दशसहस्रवर्षाणां अन्ते बालः जातः। तदा पर्वतसुता आगत्य गर्भं सुलभं त्यक्तवती। मन्त्रबलात् सा कुटिला जलरूपिणी जाता। तत्र अन्ये वृक्षाः, मृगाः, पक्षिणः च वसन्ति। स बालः उदितार्कसमप्रभः, कमललोचनः, जातः।