सा देवी त्वचा सहितं तद् विच्छित्तवती, यथा किञ्चित् अद्भुतं समभवत्। सा निधिजातं प्रति वेगेन वायुसमं धावन्ती, अम्बिका युद्धे तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण गदया सह तद् छित्तवती। तासां मातॄणां चण्डादीनां तदा हर्षितानां निनादः समजनि। प्रमुदिताः ताः 'जयः! विजयः!' इति उच्चैः शशंसुः, शत्रौ पतिते। तदा सुराः कात्यायन्यै पुष्पवृष्टिं चक्रुः। ततः वृन्दारकं समारुह्य, पाशं हस्ते धारयन्, स आगच्छत्। स चन्द्रकला-सदृशप्रभां चत्वारः शरान् आदत्त। तदा अम्बिका लीलया स्मितवती, द्वाभ्यां शराभ्यां द्वौ कुम्भौ व्यधित्, यथा इन्द्रवज्राहते पर्वतराजशिरसि। शिवा अपि तदानीं कर्णाभरणयुक्तं शिरः शरेण छित्तवती। यथा महासेनः बकं ताडयति, तथैव महिषः ताडितः। ते तं महागिरिं सम्प्राप्य, सविनयं प्रणम्य, देवीं प्रति स्तुतिपदानीदं वदन्। 'नमस्ते हरिहरराज्यप्रदायै, नमस्ते यजमानकृत्यकारिण्यै। नमस्ते महिषासुरविनाशिन्यै, हरिहरभास्करसंस्तुतायै। नमस्ते लोकदुःखविनाशिन्यै त्रिशूलधारिण्यै, नमो नारायण्यै चक्रिण्यै। नमस्ते वज्रधारिण्यै गजध्वजायै, कौमारी मयूरवाहिन्यै च। नमस्ते गर्दभारूढायै, सर्वदुःखविनाशिन्यै विश्वरूपिण्यै। नमस्ते सर्वव्यापिन्यै त्रिनेत्रायै, पुनः पुनः वरदायै नमोऽस्तु कृपां कुरु।' 'दुर्दृशा त्वं नारसिंही घोरनिनादिनी, तथा इन्द्राणी वज्रधारिणी, त्वं च मारी चर्मवसनायोगिनी, कपालमार्गनन्दिनी योगसिद्धा। ये त्वां सदा स्तुवन्ति बलपुष्पैः, तेषां कदापि न आपद् न च लज्जा। तव प्रसादात् सुरारिवर्गे युद्धे परमं जयम् अवाप्तवती। दुःस्वप्ननाशनं निश्चितं भविष्यति, अन्यं वरं इच्छस्व। पुनः त्वं देवद्विषः दाहयिष्यसि, तेजसा अग्निसमा। त्वं अन्धासुरविनाशननिष्ठा, चरचिका इति लोकेषु प्रसिद्धा।' 'विप्रचित्तिलवणादीन्, शुम्भनिशुम्भौ दशमुखं च, अनन्तशक्तिसम्पन्नया देवीया सह शाकम्भरीरूपेण सुरान् धारयिष्यामि। दुष्टकर्मणः दैत्यांश् हत्वा पुनः सुरालयं यास्यामि। महालीरूपं समास्थाय, प्राणनाशनं कृत्वा, पुनः स्वर्गं गमिष्यामि।' एवं उक्त्वा, सा देवी समस्तभूतान् विसृज्य, सिद्धगणैः अनुयाता आकाशे लीनाभवत्। एषा कथा भक्तैः सदा श्रोतव्या, दानवान् विनाशयन्ती भगवता प्रोक्ता। ततः ब्रह्मन्, त्वं मम प्रियः, एतद् विस्तारतः कथय। नारद, तदा कुमारकुमारस्य कार्तिकेयस्य कीर्तिः ववृद्धे। तस्मात् महातेजाः वह्निः ब्रह्मणः लोकं शीघ्रं प्रेषितः। स तत्र गत्वा तां दृष्ट्वा उवाच—'कुटिलवर्णे, एतत् तेजः सहेतुं दुष्करम्। अतः एषः बालः त्वया गृह्यताम्, स ते शुभदः भविष्यति।' स महतीं नद्यां उवाच—'मम कृते वह्निं जले क्षिप।' तत्र मांसास्थिमज्जरक्तशुक्रत्वक् च प्रविष्टम्। तस्य सुवर्णबीजस्य कारणात्, स पावक इति लोकेषु गीत्यते।