निशुम्भः, यस्य रथः चक्रेण भग्नः, कोपेन मृदानीं समीपं जगाम। तत्र सः पक्षाघातेन, मोहेन, ज्वरस्य च पीडया स्थिरः चित्रवत् अभवत्। तस्य शक्त्या देवाः विजिताः; तया शक्त्या सः माम् अपि जिगीषति। सः मनसि विचिन्त्य, वक्तृणां श्रेष्ठः, इदं वचनम् उवाच — “हे भीरु, त्वं जलस्थे मृद्भाण्डवत् शतधा भग्ना भविष्यसि। अतः अहम् निश्चितवान् अस्मि; त्वं विशालाक्षि, मां स्वीकुरु। युद्धात् मनः निवर्त्य, इदानीं मम पत्नी भव।” तदा निशुम्भः गम्भीरं गम्भीरं हास्य कृत्वा वचनम् उवाच — “यदि विवाहे इच्छाः अस्ति, तर्हि युद्धे मां जयी। ततः नारदः शीघ्रं तद् कौशिकीं प्रति समिक्षिपत्। सा तद् चर्मणा सह छित्त्वा अद्भुतं कृत्यम् इव अभवत्। सा निधिसंभवम् असुरम् वाततुल्या वेगेन अभिपेत्य। अम्बिका युद्धे तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण मूसलम् अपि छित्त्वा। मातरः चण्डाद्याः हृष्टाः कलकलं कृतवन्त्यः। हर्षेण ‘जयः! विजयः!’ इति शत्रौ पतिते घोषं कृतवन्त्यः। देवाः कात्यायन्यै पुष्पवर्षं कृतवन्तः। वृन्दारकं आरोह्य, पाशं हस्ते धृत्वा, सः समीपं जगाम। चन्द्रकला इव दीप्तान् चत्वारः शरान् गृहीत्वा। तदा अम्बिका हास्यं कृत्वा, क्रीडया, द्वौ घटौ द्वाभ्यां शराभ्यां ताडितवती। यथा शैलराजस्य शिरः वज्रेण इन्द्रेण ताड्यते। शिवा शिरः कुण्डलयुक्तम् एकेन शरेण छित्त्वा। यथा महासेनः बकं ताडयति, महिषः ताडितः। ते महत् पर्वतम् आगत्य, विनयेन प्रणम्य, देवीं स्तुतिवचनानि ऊचुः — “नमः ते, हरिहरराज्यदायिन्यै; नमः ते, यजमानकृत्यसाधिन्यै। नमः ते, महिषासुरविनाशिन्यै; नमः ते, हरिहरभास्करस्तुत्यै। नमः ते, त्रिशूलधारिण्यै, लोकदुःखनाशिन्यै; नमः ते, नारायणी, चक्रधारिण्यै। नमः ते, वज्रधारिण्यै, गजध्वजायै; नमः ते, कौमारी, मयूरवाहिन्यै। नमः ते, गर्दभपृष्ठवाहिन्यै; नमः ते, सर्वदुःखनाशिन्यै, विश्वस्वरूपिण्यै। नमः ते, सर्वव्यापिन्यै, त्रिनेत्रायै; पुनः पुनः नमः, वरदायिन्यै, कृपां कुरु। त्वं दुरदर्शा नरसिंही गर्जितस्वरायाः; तथा त्वं इन्द्राणी वज्रधारिणी; त्वं मारी चर्मवस्त्रधारिणी, कपालमार्गानन्दिनी, योगिन्यपि सिद्धयोगिनी। यः त्वां नित्यं स्तुत्यैः, बलैः, पुष्पैः पूजयति, तस्य दुःखं वा, अपमानं वा नास्ति। तव प्रसादेन देवशत्रुषु युद्धे परमं जयम् प्राप्तवान्। दुष्टस्वप्ननाशः निश्चितः; अन्यं वरं इच्छसि चेत् वृणीष्व। पुनः त्वं देवशत्रून् दग्ध्वा, तेजोऽग्निसमानशरीरा भविष्यसि। त्वं अन्धासुरविनाशननिष्ठा, लोकप्रसिद्धा चर्चिका नाम्ना। विप्रचित्तिः, लवणः, शुम्भः, निशुम्भः, दशदंष्ट्रः च — एते सर्वे। अनन्तसत्यशक्तिसंयुक्तया देवीया सह, अहं शाकम्भरीरूपेण देवान् धारयिष्यामि। दैत्यदुष्टकर्मणः हत्वा, पुनः देवालयं गमिष्यामि। महालीरूपं धारयित्वा, प्राणविनाशनं कृत्वा, पुनः स्वर्गं गमिष्यामि। ततः, जीवगणान् विसर्ज्य, देवी आकाशं प्रति निर्गता; सिद्धगणैः अनुगता।