तेषां भूत्वा पतितानां भूमौ, तानि भूतानि देवीना द्वारा ग्रस्तानि विनष्टानि अभवन्। तदा ते भीताः, विकीर्णकेशाः, ज्वलद्दृग्भिः, रक्तबीजमाश्रयन् शरणार्थिनः। स रक्तबीजः, सर्वतः भूतगणान् अपसार्य, कोपाविष्टः कम्पिताधरः प्रविवेश। यत्र यत्र तस्य रक्तबिन्दवः भूमौ पतिताः, तत्र तत्र तादृश एवासुरः समुत्पद्यते स्म। तदा देव्योऽब्रुवन्—“हे चण्डि! त्वं शीघ्रं तस्य रक्तं पिब, मुखं प्रसार्य वह्निसदृशं।” सा देवी, व्योमस्पृष्टोर्ध्वोष्ठा भूमिस्पृष्टाधराऽभवत्, चर्मकपालवसनाः स्थिताऽभूत्। तया त्रिशूलेन तं विदार्य, तस्य व्रणेषु पतितं रक्तं स्वमुखे पातितम्। सा तं शक्तिहीनं कृत्वा, सुवर्णाभरणचक्रेण शतधा विदारयामास। दैत्याः, “हन्त पितः! हन्त भ्रातः! कुत्र गच्छसि? तिष्ठ क्षणं, आगच्छ!” इति विलपन्तः, मृदन्या भूमौ निपातिताः, महान्गिरौ प्रच्छन्नाः पलायिताः। तत्र निषुम्भः, भग्नरथः चक्रेण, कोपितः मृदनीं प्रति जगाम। स पक्षाघातमोहज्वरपीडितः, स्थाणुवत् चित्रित इव अभवत्। स अवदत्—“एतेन बलवत्त्वेन सुराः त्वया जिताः; एषा शक्त्या त्वं मां सम्प्रत्यपि जेतुमिच्छसि।” स चिन्तयित्वा वाक्यं प्राह—“त्वं शतधा भङ्क्ष्यसे, कुमारी, कुम्भजलस्थघटवत्। अतः मम निश्चितं; त्वं विशाललोचने, मां गृहाण। युद्धात् मनः निवर्तय, अद्यैव मम भार्या भव।” निशुम्भः गंभीरं गंभीरं हास्य, वाक्यमुवाच—“यदि विवाहं इच्छसि, तर्हि युद्धे मां जयीहि।” तदा नारदः तत् शीघ्रं कौशिकीं प्रति प्राक्षिपत्। सा चर्मणा सहितं तद् छित्त्वा, आश्चर्यवत् अभवत्। सा निधिजनितं प्रति वातवेगेन धावन्ती, अम्बिका युद्धे तीक्ष्णधारेण शस्त्रेण गदया सह तद् छित्त्वा। चण्डादिमातृगणाः प्रमुदिताः शब्दं कुर्वन्त्यः, शत्रौ पतिते, हर्षेण “जय! विजय!” इति प्रनदन्त्यः। देवाः कात्यायन्यै पुष्पवर्षं चक्रुः। तदा वृन्दारकं आरोह्य, पाशहस्तः स निषुम्भः समुपागच्छत्। स चन्द्रकलासदृशदीप्तान् चत्वारः शरानादत्त। अम्बिका हसन्ती, लीलया द्वाभ्यां शराभ्यां द्वौ कुम्भौ ताडयामास, यथा पर्वतराजशिरः इन्द्रवज्रेण। शिवा कर्णकुण्डलशोभितं शिरः शरेण छित्त्वा, महासेनस्य बकघातवत्, महिषस्य ताडनमिव चकार। ते सर्वे तं महागिरिं प्राप्ताः, सविनयं प्रणम्य, देवीं प्रति स्तुतिपरं वाक्यं ऊचुः—“नमस्ते हरिहरराज्यप्रदायै, नमस्ते यज्ञकर्तॄणां कर्मकर्त्र्यै। नमो महिषमर्दिन्यै, हरिहरभास्करसंस्तुतायै। नमः संसारदुःखनाशिन्यै त्रिशूलधारिण्यै; नमो नारायण्यै चक्रिण्यै। नमो वज्रिण्यै गजध्वजायै, नमः कौमारी मयूरवाहिन्यै। नमस्ते गर्दभारूढे, सर्वदुःखनाशिनि विश्वरूपिणि। नमः सर्वव्यापिन्यै त्रिनेत्रायै, पुनः पुनः वरदायै प्रसन्ना भव। दुष्प्रेक्ष्ये नारसिंहि घोररवे, तथैव इन्द्राणि वज्रधारिणि; त्वं मारी चर्मवसना, कपालमार्गनन्दिनी, सिद्धयोगिनी योगिनी च।” एवं ते भगवत्याः महिमानं स्तुवन्तः, आर्तिप्रशमनाय शरणं जग्मुः।