शुम्भनिशुम्भयोः प्रति जीवितुमिच्छसि चेत् तयोः सह वार्तालापं कुरु। इन्द्रः पुनः स्वं स्वर्गं प्राप्नुयात् देवाः च दुःखात् विमुक्ताः स्युः। यदि तु बलस्य गर्वं वहसि, तदा युद्धं वरणीयं। तस्मात् नारदः, सा देवी शिवं दूतं कृत्वा प्रेषयामास। ततः सर्वे महाबलिनः गर्जनं कृत्वा कात्यायन्याः समीपं धावितवन्तः। तयोः महासुरयोः शुम्भनिशुम्भयोः, सुरेश्वर्यां तीक्ष्णशूलानि महागदाः च वर्षिताः। माहेश्वरी अपि युद्धे तीक्ष्णवीर्यया शतशः बाणैः अन्यान् महासुरान् निपातितवती। ब्राह्मी अपि महाजलप्रवाहैः असुरान् शक्तिहीनान् कृतवती। कुमार्या वज्रप्रहारैः, इन्द्राण्या च चञ्चुना, वराहरूपया च चक्रेण असुरान् निपातिताः। रुद्रः त्रिशूलेन प्रहारं कृतवान्; अन्ये अपि तथा; विनायकः अपि परशुना आक्रम्य। तान् सर्वान् भूमौ पतितान्, तानि प्राणीनि, देवीभिः भक्षितानि, विनष्टानि। तदा भीत्या विकीर्णकेशा दीप्तनेत्रा असुराः रक्तबीजं शरणं गन्तुम् आरब्धवन्तः। स रक्तबीजः, सर्वतः भूतगणान् अपाकृत्य, क्रोधेन कम्पितोष्ठः प्रविष्टवान्। यत्र यत्र तस्य रक्तस्य एकं बिन्दुं भूमौ पतितम्, तत्र तत्र तुल्यः असुरः उत्पन्नः। तदा देवी चण्डी, "रक्तं पिब त्वं शीघ्रं, मुखं प्रसार्य, ज्वालायाः सदृशं," इति उक्तवती। सा देवी, व्योमस्पर्शिनीं ओष्ठं, भूमिस्पर्शिनीं अधरं कृत्वा, चर्ममुण्डधारिणी तिष्ठति। सा त्रिशूलेन तं विद्धवती, तथापि तस्य व्रणात् रक्तबिन्दवः तस्य मुखे पतिताः। सा देवी, स्वर्णाभरणयुक्तेन चक्रेण तं शक्तिहीनं कृत्वा शतधा विदार्य नष्टवती। तदा असुराः "हा पितः! हा भ्राता! क्व गच्छसि? तिष्ठ क्षणं, आगच्छ!" इति विलपन्तः। मृदनीया भूमौ पतिताः दैत्याः महागिरौ लुप्तवन्तः। ततः चक्रेण रथं भग्नं कृत्वा, निशुम्भः क्रुद्धः मृदनीं समीपं गतवान्। तदा पक्षाघातेन, मोहेन, ज्वरैः च पीडितः, स स्थिरः चित्रवत् अभवत्। "एतया शक्त्या देवाः तव द्वारा जिताः; एतया शक्त्या त्वं मां युद्धाय इच्छसि," इति उक्तवान्। विचार्य स उत्तमवक्ता वाक्यम् इदं अब्रवीत्— "त्वं भीरु, शतधा जलस्थे मृद्पात्रस्य इव, नष्टा भविष्यसि।" तस्माद् अहं निश्चितवान्; त्वं विशालनेत्रे, मां स्वीकारय। युद्धात् मनः निवर्तय; अद्यैव पत्नी भव। तदा निशुम्भः गंभीरं हास्यं कृत्वा वाक्यं अब्रवीत्। "यदि विवाहमिच्छसि, तदा युद्धे मां जय।" ततः नारदः शीघ्रं तं कौशिकीं प्रति क्षिप्तवान्। सा चर्मसहितं तं छित्त्वा, अद्भुतं किमपि अभवत्। सा निधिजातं असुरं वातवेगेन अभिपत्य। अम्बिका युद्धे तीक्ष्णधारायुक्तेन शस्त्रेण, गदासहितं तं छित्त्वा। मातरः चण्डाद्याः हृष्टाः निनादं कृतवन्तः। शत्रुं पतितं दृष्ट्वा, "जय! विजय!" इति हर्षेण अभ्यनन्दन्। देवाः कात्यायन्यां पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। तदा वृन्दारकं आरूढः, पाशं हस्ते धृत्वा, समागच्छत्। चन्द्रकलासदृशं चत्वारि बाणानि आदत्त। ततः अम्बिका, हास्यं कृत्वा, द्वाभ्यां बाणाभ्यां द्वौ घटौ आहतवती। यथा पर्वतराजस्य शिरः इन्द्रवज्रेण आहतम्, तथैव।