दुर्गा देवी, क्रोधेन आविष्टा, तयोः महयोः असुरयोः शिरः छिन्नवती। ततः सा कार्यं कृत्वा, कौशिकीं देवीं समार्यया सह उपगच्छति। असुरशिरांसि नागराजेन आवृत्य, तां बद्ध्वा, देवी उक्तवती—“अत्यन्तं भीषणं कर्म कृतम्।” अतः जगति तव यशः ‘चामुण्डा’ इति प्रसिद्धं भविष्यति। तदा सा दिशाः एव वस्त्ररूपेण धारयन्ती, उच्यते—“गच्छ, तेषां खच्चरसेनानां विनाशं कुरु।” भीषणं शत्रुसैन्यं हत्वा, सा अन्यान् असुरान् अपि खादन्ती विचरति। दानवश्रेष्ठाः वध्यमानाः शुम्भं शृंगिणं शरणं ययुः। ततः त्रिंशत् कोटिभिः सैन्यविभागैः परिवृता, देवी तैः सह सिंहनादं कृत्वा स्थितवती। हंसयुतायां विमानरथे उपविष्टा, जपमालां कुम्भं च धारयन्ती दृश्यते। तीव्रा, महाभोगैः सर्पैः परिवृता, कुण्डलिनीरूपेण त्वरया उत्पन्ना। देवर्षेः शरीरात् मयूरवाहिनी देवी प्रकटिता। शार्ङ्गधनुष्मती, बाणैः शोभिता, वैष्णवीरूपेण उत्पन्ना। वारण्याः पृष्ठतः, शेषनागे स्थित्वा, वाराही प्रादुरभवत्। स्तनमण्डलात् महेन्द्र्यः, गजपतिवाहिनी, प्रकटिता। हृदयात् नखिनी, भीषणनारसिंही, उत्पन्ना। त्रैलोक्यं व्याप्य, देवीसिंहनादं श्रुत्वा, ते सर्वे देवीं नमस्कृत्य, अम्बिकायै वचनं ऊचुः। तस्याः शरीरात् शिवा अपि तस्मिन्नेव समये उत्पन्ना। तया उच्यते—“शुम्भं निशुम्भं प्रति वद, जीवितुम् इच्छसि चेत्। इन्द्रः स्वं स्वर्गं पुनः प्राप्नुयात्, देवाः दुःखात् विमुक्ताः स्युः। अन्यथा, बलस्य गर्वं यदि अस्ति, युद्धाय तव विकल्पः अस्ति।” अतः नारद, देवी शिवं दूतत्वेन प्रेषयति। ते सर्वे सिंहनादं कृत्वा, कात्यायन्याः समीपं धावन्ति। द्वौ महासुरौ, तीक्ष्णशूलैः महगदाभिः देविस्वामिनीं समवर्षयताम्। महेश्वरी, युद्धे भीषणवीर्या, शतशः बाणैः अन्यान् महासुरान् हिनस्ती। ब्राह्मी, महान् जलप्रवाहं क्षिप्त्वा, अन्यान् असुरान् शक्तिहीनान् करोति। कुमार्या वज्रप्रहारः, इन्द्राण्या चञ्चुना, वाराह्याः चक्रेण, अन्ये च शक्त्या आघातं कुर्वन्ति। रुद्रः त्रिशूलेन, विनायकः परशुना, अन्ये अपि तद्वत् प्रहारं कृतवन्तः। ते भूमौ पतित्वा, देवीभिः खादिताः, विनष्टाः। रक्तबीजं भयात् शरणं गत्वा, विस्फारितलोचनाः, स्रस्तकेशाः, तं प्रपन्नाः। सः, सर्वतो भूतगणान् अपसार्य, क्रुद्धः, कम्पिताधरः, प्रविष्टः। यत्र यत्र तस्य रक्तबिन्दुः भूमौ पतति, तत्र तत्र तुल्यः असुरः उत्पन्नः। तदा देवी उक्तवती—“रक्तं पिब, चण्डि, शीघ्रं, मुखं विस्तीर्य, ज्वालायाः इव।” सा, व्याघ्रचर्मकपालधारिणी, ऊर्ध्वं ओष्ठं आकाशस्पर्शिनी, अधस्तात् भूमिस्पर्शिनी, स्थितवती। त्रिशूलेन तं विदारितवती, किन्तु भग्नस्थानात् रक्तबिन्दवः तस्या मुखे पतन्ति। सा तं शक्तिहीनं कृत्वा, सुवर्णमण्डितेन चक्रेण शतधा विदारयति। “हाय पितः! हाय भ्रातः!” इति क्रन्दन्तः, “क्व गच्छसि? क्षणं तिष्ठ, आगच्छ!” इति आह्वयन्तः, मृदन्या भूमौ पतिताः, दैत्याः महागिरौ लुप्ताः।