गणेशः अपि तान् समुत्पाट्य महास्त्रैः प्राहरत्। वीरभद्रेण देवाः अन्ये च मोहिताः सञ्जज्ञिरे। तत्र ऋषयः यज्ञं कुर्वन्तः हविः समर्पयन्ति स्म। भयाकुलाः ते यज्ञाग्नेः परित्यागं कृत्वा अक्षरं शरणं जग्मुः। तदा महायुधधरः 'मा भैष्ठ' इति उवाच, उत्थाय वीरभद्राय शरीरच्छेदिनः अस्त्राणि ससर्ज। तानि भग्नानि भूमौ पतितानि, निराशान् दरिद्रानिव। तदा सः दिव्यास्त्रैः वीरभद्रं छादयितुम् उद्यतवान्, किन्तु वीरभद्रः त्रिशूलेन गदया बाणैश्च तानि निरोधयामास। त्रिशूलेन प्रहृत्य तानि भूमौ अपातयत्। गणेशः अपि गदया हलं निरस्यत्। खगध्वजः क्रुद्धः सुदर्शनं चक्रं वीरभद्राय क्षिप्तवान्। तदा त्रिशूलं परित्यज्य देवेशः मत्स्यरूपः तद् चक्रं मधुमिव अभ्यधावत्। मुरारिः गणनायकं समीपगम्य गृहित्वा बलात् भूमौ अपातयत्। तदा तस्य वक्त्रात् रक्तधाराः स्रवन्त्यः चक्रं निरुद्धम्। हृषीकेशः चक्रं गृहित्वा पुनः वीरभद्राय प्राक्षिपत्। सः गत्वा वासुदेवाय पराजयम् निवेदयामास। तदा अक्षरः सर्प इव क्रुद्धः अभवत्। पूर्वं निश्चिते स्थले सः सन्नद्धः स्थितवान्। त्रिशूलधारी रक्तनेत्रः कोपात् यज्ञवाटिकां प्रविवेश। संहारकर्ता दक्षयज्ञं प्रविश्य ऋषिप्रवरः भीतिम् उपजगाम। तस्मात् स्थलात् निवृत्य सः वक्राम्रवृक्षे गुह्यं स्थितवान्। सा सीता सरस्वती नाम नदीश्रेष्ठा अभवत्। काण्डिशिकाः शंकरं उपगम्य लयं प्राप्तवन्तः। यज्ञपिष्टं चान्नं प्राप्य, महर्षे, सः आकाशं उत्पत्य स्वस्थानं गतवान्। पुष्पैः अञ्जलिं कृत्वा ते नम्राः स्थितवन्तः, मुनिवर। सा देवेन्द्रादीनां कृते करुणया विललाप। अमराः केचन ताडनैः पाणिप्रहारैः विनिपातिताः। अन्ये देवादयः च तस्य दृष्टिपावकेन विनष्टाः। तदा कोपात् बाहू प्रसार्य सः महेश्वरं प्रति अभिद्रुत्य गतवान्। शंकरः तं उभाभ्यां बाहुभ्यां एकेन हस्तेन गृहीत्वा धारयामास। तस्य सर्वतोऽङ्गुलीभ्यः रक्तधाराः स्रवन्। सिंहः हरिणशावकं यथा, तथा सः निरन्तरं तं परिभ्रमयामास। तस्य बाहवः शिथिलाः, स्नायवः सन्धयः च विदीर्णाः। 'एहि कापालिन्' इति पुनः पुनः रथेश्वरं प्राह। पाणिप्रहारतः तस्य दन्ताः भूमौ अपतन्। सः वज्राहते गिरिमिव मूर्च्छितः भूमौ अपतत्। तदा सः भीषणनेत्राभ्यां वृषध्वजं निरीक्ष्य तं भूमौ अपातयत्, सर्वान् देवतान् कम्पयन्। एवं तत्र देवैः महर्षिभिश्च सह भीषणः संग्रामः अभवत्, येन यज्ञवाटिका विनाशं प्राप्ता।