शत्रुसैन्यानि शतकोटिसंख्यानि समीपं आगच्छन्ति दृष्ट्वा, देवी तेषां केचन हस्तेन, केचन मुखेन, लीलया आहतवन्ति। पर्वतगुहावासिनः सिंहः तान् निहत्य, तेषां स्वसैन्यानि पीडितानि दृष्ट्वा, दानवाः क्रोधात् अधरं कम्पयन्ति। तयोः द्वयोः भीषणयोः पतनं रोषपूर्णं दृष्ट्वा, शुभा योगिनी कालिका भीषणमुखा उत्पन्ना। तस्याः अङ्गानि कृशानि, शरीरं रक्तलेपनं, राजशिरोमालां धारयन्ती। सा महाक्रोधेन शत्रुवाहनानि, रथान्, गजान् विकटेन आहत्य, अम्बिका गजम् चालकसहितं तस्याः मुखे क्षिप्तवती। वीरं गृह्य, अम्बिका तं मुखे क्षिप्त्वा, चूर्णितवती। अन्यं पदेन आक्रान्त्य, मृत्यवे प्रेषितवती। एतद् दृष्ट्वा, रुरुः भयात् पलायितः, किन्तु चण्डी स्वयं तं दृष्ट्वा। स भूमौ पतितः, छिन्नमूलवृक्षस्य इव। देवी तस्य कवचं विदार्य, कर्णात् पादान्तं निक्षिप्तवती। केवलं एकः न बध्नीत, सा तं गृह्य भूमौ क्षिप्तवती। तस्याः स्वरूपं अर्धकृष्णं अर्धधवलं आसीत्। तस्मिन्नेव काले, सा चण्डमार्याख्यां प्रसिद्धां नाम्ना प्राप्तवती। देवी उवाच— "अहम् एव तान् हनिष्यामि, त्वं तान् इह आनय।" भीतौ तौ दक्षिणदिकं शरणं गत्वा पलायितौ। देवी शीघ्रगत्या गर्दभे आरोह्य, गरुडस्य इव वेगेन यायि। ततः पाण्ड्रं महिषं मास्यं च दृष्टवती। तं हस्तेन गृह्य, दानवान् वातवेगेन अन्वधावत्। महादेवी गर्दभारूढा शीघ्रगत्या अभ्यधावत्। कर्कोटकं दृष्ट्वा, तस्य केशाः रोमाञ्चिताः। पक्षिणः भीषणपक्षाणि तस्य उपरि पतितानि। देवी शीघ्रगत्या चण्डं मुण्डं च भीतौ अन्वधावत्। कर्कोटकेन बद्धौ, तौ बांध्य, सा विंध्याचलम् अगच्छत्। दानवराजशिरांसि गरुडपक्षाणि च शोभायमानानि गृहीत्वा, सिंहचर्म झंझानिनं अर्पितवती। स्वहस्तेन दानवरक्तं पीतवती। क्रुद्धा दुर्गा तौ महासुरौ शिरच्छेदौ कृतवती। ततः कौशिकीं सह मार्यया अगच्छत्। दानवशिरांसि नागराजेन आवृत्य, तां बद्ध्वा, देवी उवाच— "अत्यद्भुतं कर्म कृतम्।" अतः लोके तव यशः चामुण्डा इति प्रसिद्धं भविष्यति। सा दिगम्बर्येव अभिहिता— "गच्छ, अश्वसेन्याः सैन्यानि विनाशय।" भीषणशत्रुसैन्यं आहत्य, सा विचरन्ती अन्यान् असुरान् अपि भक्षयन्ती। दानवश्रेष्ठाः विनष्टाः सन्तः, शुम्भं शृंगिनं शरणं गच्छन्ति। तत्र त्रिंशत्कोटिसैन्यैः परिवृता, महादेवी तैः सह सिंहनादं निनादयति।