ते देवाः केचिद् बालकसमूहवत् मृद्मध्ये निमग्नाः स्थिता इव अभवन्। तदा भगवान् शङ्करः तान् उवाच—“स्वशक्तिं विमोचयत, अहं शङ्करः ताम् ग्राहिष्यामि।” तद्वत् तृषितः जनः यथा जलस्य स्थानि तैलं पिबितुम् इच्छति, तथा तेषां स्थितिः अभवत्। हरस्य अभ्यागत्या देवाः स्वस्वरूपे पुनः प्राप्ताः स्वर्गं जग्मुः। तदनन्तरं ते महादेवीम् उपसृत्य इदं वचनम् ऊचुः—“सः अपहृतः, तव गर्भात् पुत्रं उत्पादयितुं निषिद्धः।” शिवा सर्वान् देवान् शप्तवती—“युष्माकं सन्ततिः न भविष्यति।” अतः युष्माकं पत्न्यः पुत्रान् न जनयिष्यन्ति। ततः तपस्विनी पार्वती मालिनीं आह्वय्य तां धात्र्याः रूपे स्थापयितुं निश्चितवती। पार्वती तस्य स्वेदस्य गुणं विचारयन्ती अभवत्। तस्याः निर्गमने पर्वतानन्दिनी तं मलं गजमुखं रूपं कृत्वा भूमौ स्थापयित्वा पुनः शुभे आसने उपाविशत्। तदा उमां मन्दस्मितां पुष्पमालया भूषितां दृष्ट्वा नारदः उवाच। सः उवाच—“अहं हास्यं करोमि, यतः कथ्यते तव पुत्रः भविष्यति।” “एतद् श्रुत्वा, हे सुभ्रू, अद्य मम हास्यं उत्पन्नम्।” इति नारदस्य वचनं श्रुत्वा देवी तत्र विधिवत् स्नानं कृतवती। तदनन्तरं शम्भुः आगत्य तस्मिन शुभे आसने उपाविशत्। उमाया स्वेदः च भवस्य स्वेदः जलतत्त्वेन सह मिलित्वा तत्र स्थितम्। तस्य पुत्रोत्पत्त्यर्थं इति ज्ञात्वा जगत्पतिर्मुदितः अभवत्। रुद्रः स्नानं कृत्वा देवांश्च पितृंश्च जलैः वचोभिः पूजितवान्। त्रिशूलधारी शङ्करः स्मितं कुर्वन् देवीम् उपसृत्य स्थितवान्। तद्वचनं श्रुत्वा पर्वतानन्दिनी समीपं गत्वा अद्भुतं वस्तु दृष्टवती। ततः प्रमुदिता सा पर्वतानन्दिनी तं पुत्रं आलिङ्गितवती। हे देवि, सः तव पुत्रः सन् अपि नेतृत्वं विना अस्ति। सः देवादिभ्यः सह सहस्राणि विघ्नानि जनयिष्यति। एवं उक्त्वा सः तं पुत्रं देवीं दत्तवान्। एवं मातृगणाः उग्राः विघ्नकर्तारः च तत्र उपस्थिताः। देवी स्वं पुत्रं दृष्ट्वा परमं हर्षं अनुभवति। या पूर्वं शुम्भनिशुम्भौ महादैत्यौ हत्वा अभवत्, सा देवी। पर्वतानन्दिन्याः कथा स्वर्गं, कीर्तिं, पापनाशं च ददाति; सा शक्तिपूर्णा अस्ति। सा देवी त्रीन् पुत्रान् अलभत्, येषां प्रत्येकः सहस्रलोचनात् अपि बलवत्तरः अभवत्। तृतीयः नामुचि नाम्ना महाबलसंपन्नः अभवत्। हरिः वज्रं हस्ते गृहीत्वा तं हन्तुं इच्छति। सः सूर्यस्य रथं प्रविश्य तत्र अच्युतः तं नाशयितुं न शशाक। हे नारद, तस्य शस्त्रास्त्रैः अभेद्यत्वं वररूपे प्राप्तम्। सूर्यरथं त्यक्त्वा सः अधस्तात् पातालं गतः। दानवाधिपः तं दृष्ट्वा गृहीत्वा इदं वचनम् ऊचुः—“एष फेनः मां स्पृशतु,” इति दानवः तं द्वाभ्यां हस्ताभ्यां गृह्णाति। ततः शक्रः वज्रेण प्रहारं कृतवान्, यद्यपि दानवाधिपः अन्तः निहितः अभवत्। एवं विनष्टे तस्मिन् ब्रह्महत्या हरिं स्पृष्टवती।